wszędzie dobrze :)

Tak oto pobraliśmy się

2011-11-18T20:58:00.001+01:00

W tym oto poście można zobaczyć wyjątkowy film, w którym występuję – można by rzec – w roli głównej.

Mówi się że Miłość, to patrzenie w tę samą stronę...

Minęło czasu mało-wiele, od podróży dookoła Azji, od "wyprawy" kajakowej, a wszystkie wysiłki sprowadzały się głównie do przygotowań tego Ważnego Dnia. I prawie tak samo ważnego Wieczoru, kiedy to...

Pobraliśmy się :)

Specjalne podziękowania dla Konrada Goszczyńskiego ze studia 
http://www.studio3f.pl/ 
za ujęcia, montaż i w ogóle całą realizację tegoż filmu! 
(Polecam oglądanie na pełnym ekranie).

Poniżej nieco zdjęć. Wybaczcie brak komentarza...

Niech zdjęcia mówią za siebie. Możliwość komentowania pozostawiam Wam :)

Zaproszenie... Ileż było wersji? Chyba każdy dostał w rezultacie nieco inne :)

O poślubnych Tatrach w następnym, setnym już poście!

Rozbitkowie w dziczy

2011-06-02T00:20:00.001+02:00

W dużym skrócie było to tak...
Pewnego dnia wybraliśmy się na kajaki. WKD do Skierniewic Rawki, stamtąd parę km rowerami i już byliśmy na obszarze Natura 2000, w klimatycznym ośrodku rekreacyjnym. Klimatycznym, bo jakby niezmienionym od czasów PRL-u. Właściwie wszystko pięknie zachowane – domki z dykty, małe zabudowania, kajaki – wszystko pamiętało tamte czasy. Faktem jest, że były też kajaki nowsze, ale wybieraliśmy nie widząc ich, więc rzecz jasna wzięliśmy tańsze i tym samym lżejsze. Właściwie był to zestaw łat w kształcie kajaka, przez który gdzieniegdzie pięknie przeświecało słońce. Do tego komplet kapoków 'zamocuj sobie jak potrafisz' (w jednym zapięcie nie działało, w drugim nie było ani jego, ani drugiego paska) – i już mogliśmy wodować na pięknej tafli Rawki, która "ze względu na dziki charakter rzeki trasa uważana jest za trudną".

Po przepłynięciu 100 metrów byliśmy już po kilku przenoskach, na których nasz kajak zachowywał się znakomicie. Był lekki, łatwo dawał się przenosić przez leżące w poprzek drzewa. Miał jednak pewną... cechę. Nie bardzo chciał płynąć tam, gdzie my. A jak już płynął, to zygzakami i powoli, powolutku... I tak parliśmy na przód, choć z prądem, to opornie, choć jednak do przodu.

Później przytrafiła nam się chwila nieuwagi i szybki unik przed gałęzią na sztorc ku naszym twarzom wystającą spowodował wywrotkę. Zawsze to jakieś nowe doświadczenie, ale choć woda ciepła, utraciliśmy tym samym butelkę z wodą i gąbkę do usuwania wody z kajaka, co gorsza zaśmiecając nimi tę jakże piękną okolicę. Trochę zmarznięci, po opróżnieniu wody z kajaka popłynęliśmy dalej, choć brak słońca i mokre ubrania coraz bardziej dawały nam się we znaki. Wiedzieliśmy, że do pierwszego miejsca, skąd można nas zabrać, płynie się w sumie ok. sześć godzin. Czyli naszym tempem pewnie ok. ośmiu. Czyli zostało nam pewnie właśnie sześć godzin takiego wiosłowania na mokro. Może byśmy nawet zdążyli wyschnąć (i/lub przeziębić się) przez ten czas.

Traf(?) jednak chciał, że niecałe pół godziny później podwodny kawałek drewna spowodował w jednej z łat naszego kajaka całkiem sporą wyrwę, przez którą to woda, zgodnie z zasadami fizyki, przedostawała się do wnętrza. Próbowaliśmy jeszcze trochę pociągnąć, pożyczoną z innego kajaka gąbką 'wypompowywać' ją, ale tym samym sam proces przemieszczania się stawał się jeszcze powolniejszy, a dodać do tego trzeba jeszcze dreszcze z zimna – nadal byliśmy mokrzy.

Zdecydowaliśmy, że będziemy się jakkolwiek ewakuować przy pierwszej nadarzającej się okazji. Biegnąca gdzieś na horyzoncie linia energetyczna dawała nadzieję, że gdzieś tam jest cywilizacja...

Rod – patron osady wyrzeźbiony przez Ingwara

No cóż. Najbliższą 'cywilizacją' okazała się wczesnośredniowieczna osada, za to trzeba przyznać, że zamieszkana przez bardzo miłych i pozytywnych tambylców, którzy postawili sobie za cel wybudować ją własnoręcznie i od podstaw. Za podstawy zaś służą im archeologiczne źródła.

Dla nas stali się źródłem lepszego nastroju, kubka gorącej kawy, a także ogniska, na którym ni to suszyliśmy, ni to wędziliśmy się przez następnych parę godzin. Czas upływał tu miło, co stanowiło wyraźną odmianę od reszty naszego dnia. Tym bardziej należą się Rodzianom podziękowania.

Susząc się, obserwowaliśmy jak dzielnie radzą sobie z budową grodu i podziwialiśmy ich umiejętności w zakresie komunikacji międzyludzkiej. Dowiedzieliśmy się też, że ta piękna dzika osada powstaje dopiero od listopada 2010 r. i że jesteśmy pierwszymi (ha!) rozbitkami, którzy tu zawitali. Ale z nas szczęściarze!

Pomogli nam też skontaktować się z osobą odpowiedzialną za transport kajaka, który po wielu perypetiach odnalazł nas w tejże dziczy. Na pożegnanie dostaliśmy od Rodzian pamiątkową łódkę – na moją prośbę dodany został do niej maszt z żaglem. Czemu? Bo póki co kajaków mam dość :)

Nasza polska Mongolia

2011-02-11T23:16:00.000+01:00

Polska Mongolia

Nie-pytacie, co dalej.
Napiszę krótko...

Powrót okazał się łatwy. Moskwa, Lwów - toż to już Europa.
Później wir wydarzeń, z których niewiele zostało gdziekolwiek upamiętnionych. Zatarły się w pamięci.

Walka o pracę. Mało ofert, poszukiwania odpowiedniego kierunku. Poszukiwania trwają dłużej, niż podróż wokół Azji...

Warszawska Syrenka - PKiN, Muzeum Techniki

W tak zwanym międzyczasie pomagałem przy wymianie rynien, wyburzałem ściany, skuwałem kafelki i lastriko, malowałem, lakierowałem, kładłem tapety, sprzedawałem fajerwerki, a także zapoznawałem osoby niepełnosprawne z utensyliami dnia codziennego w XVII w. Napisałem też projekt rozwoju portalu turystycznego (ale pracy nie dostałem).Wreszcie wpadła mi w ręce książka "Ostatni wykład" i stwierdziłem, że to wszystko nie ten kierunek. Że coś więcej musi się dziać, że nie chcę utknąć gdzieś za ladą. Otworzyła się perspektywa pisania i realizacji projektów edukacyjnych. Postanowiłem spróbować, choć dochodu z tego żadnego. Czas pokaże, czy był to błąd, czy też nie.

Chęciński Park Krajobrazowy

Gdy trafiały się okazje, podróżowałem po Polsce, stęskniony za przyrodą własnego kraju.Odwiedziłem kilkukrotnie Góry Świętokrzyskie, Kielce, Końskie (i tamtejszy hotel), pojechałem też do Tarnobrzegu (ładny hotel tam mają, polecam!), pospacerowałem po miejscowości Osiek (jest o tyle ciekawa, że chyba jako jedna z niewielu w Polsce nie posiada żadnej knajpy), a ostatnio trafiłem do miejsca, które do złudzenia przypomina Mongolię. Przyroda, jedno gospodarstwo, a wokół góry.

Drzewo nad potokiem

A tak też się ciekawie złożyło, że z Mongolią łączy to miejsce również gościnność gospodarza i jego hodowla koników. A te były wyjątkowo zadbane, chętne do spacerów i przyjazne - widać, że traktowane są po ludzku. Z resztą Pan Witek tak się do nich zwraca ;)

Konie zadbane, pogoda piękna, ciepło... Taki trafiliśmy tam luty

I był jeszcze element, który nam o tym dalekim, a jakże pięknym kraju przypominał...

Mongolska jurta

Syria - Palmyra - dwa oblicza

2011-01-12T12:21:00.005+01:00

"Welcome to Syria" powiedział do nas pan w cywilu, gdy wraz z uzbrojonymi i umundurowanymi wojskowymi wjeżdżaliśmy na teren palmirskiej bazy wojskowej. Nie - to nie była wycieczka...

A dzień wyglądał tak.

Palmyra, 16 stycznia, sobota
Wstaję rano. Namiot rozstawiony na dachu hotelu, kolo namiotu w słońcu suszy się pranie. Siedzę w ciepłym słońcu i patrzę na najstarsze zabytki Palmiry, od których odgradza mnie tylko niezbyt uczęszczana o tej porze droga i kilkaset metrów pustyni (Palmira jest oazą). Widok prześliczny - cisza, spokój, na górze po prawej zamek, poniżej kilka grobowców, a przede mną ruiny. I boisko, które dzień wcześniej dzieci zrobiły sobie same.

Widok z rozstawionego na dachu namiotu :)

Gdy wysiedliśmy 2 dni temu z busa, pojawiło się kilka osób proponujących hotele i taksówki. Było już kolo 21 (zima, wiec już dawno ciemno). Wyjaśniliśmy im uprzejmie, że nie szukamy hotelu ani taxi, bo mamy namiot, tylko chcemy obejrzeć ruiny. Jeden z panów mówiących po angielsku wyjaśnił nam, że po ciemku lepiej tam nie chodzić, bo i tak nic nie zobaczymy, i ze nieopodal ma hotel, w którego ogródku możemy rozbić namiot za darmo, W ten właśnie sposób zamieszkaliśmy w budynku z jednym z najpiękniejszych widoków w okolicy (może nawet i w tym kraju), a jednocześnie w miejscu cichym i spokojnym.

Rankiem pojawił się inny pan, zdziwiony, że rozbiliśmy namiot w jego ogródku, ale powiedział, że to nie problem i ze na dzień możemy wnieść rzeczy do środka, a z toalety skorzystać w pokoju nr 6. Chcieliśmy bardzo, ale drzwi na piętro okazały się zamknięte. Poszliśmy więc piętro wyżej i zastukaliśmy do drzwi, za którymi grał TV. Otworzył nam jednak jeszcze inny pan - Turek, wynajmujący tu mieszkanie. Bardzo miły, zaprosił nas do środka, poczęstował własnym śniadaniem i zadzwonił po właściciela hotelu, żeby nam otworzył piętro z pokojem nr 6 (przyznaję, czuliśmy się nieco skrępowani całą tą sytuacją). Na szczęście właściciele byli bardzo mili.

Przespacerowaliśmy się po ruinach i weszliśmy na górę z zamkiem. Spokojnym krokiem poszwendaliśmy się ok. 5 godzin, wczuwając się w antyczny klimat. Daliśmy sobie radę z kilkoma nachalnymi nieco bardziej niż gdzie indziej sprzedawcami, a poza nimi - cisza i spokój. W miasteczku jest tanie jedzenie. Falafele w cenie butelki wody, całkiem dobre.

Wieczorem zaproponowano nam pozostanie tu na dłużej i wewnątrz hotelu, a że chcieliśmy zobaczyć jak się śpi na dachu, zrezygnowaliśmy na jego rzecz z (proponowanego również za darmo) bardzo dużego i ładnego apartamentu nr 6 - chodziliśmy tam tylko do łazienki.

Zaproponowaliśmy panu, że w zamian zamieścimy jego hotel na blogu. Jest co polecać, bo faktycznie bardzo ładny i lokalizację ma doskonalą. O ceny woleliśmy nie pytać, ale okazało się, ze niesłusznie. Są bardzo niskie. Wielki pokój z małżeńskim łożem, oraz drugi - z kilkoma mniejszymi łóżkami, do tego łazienka - wszystko w cenie 700 funtów syryjskich (za całość, nie za osobę jak w innych hotelach w Syrii!). Można więc przyjechać np. w 7 osób (spokojnie się zmieszczą) i będzie po ok. 2 USD za osobę w super warunkach.

CARACALLA hotel, Palmyra – Syria, mail:

caracallahotel@hotmail.com

Jeden z właścicieli hotelu wraz ze swoimi pociechami

Wracając do tematu.

Palmyrę podzielić można na kilka części
Pierwszą, już znacie - to stare rzymskie ruiny. (Obecnie Palmyra stanowi jeden z najważniejszych i największych na świecie kompleksów wykopalisk - za wikipedia) Pozostałości świątyń, łuki, a także pobliska Dolina Grobów. Takich jak choćby poniższe.

Wewnątrz są takie oto półki, niektóre nadal z zawartością...

Miasto stanowi kontrast dla obszaru z ruinami. Składa się uliczki turystycznej i reszty. Tu zaprasza się turystów zwiedzających ruiny i... tu wolno im chodzić. Choć nie ma zakazu poruszania się gdzie indziej. Po obu stronach sklepy, zapraszający sklepikarze. Uśmiechy, pamiątki, przewodnicy.
Miasto jest mniej przyjazne. Wszędzie są małe dzieci, czasem pod opieką starszych, może siedmioletnich. W mieście na ulicach dużo śmieci, w parkach też. Sporo terenów, w tym parczków, jest poogradzanych - nie wiadomo czemu. Przynajmniej my nadal nie wiemy, bo to często są małe skrawki zieleni, przez które prowadzą mocno wydeptane ścieżki (przez te ogrodzenia też).

Dotarliśmy do uliczki, nieco na uboczu...
Udaliśmy się w ten rejon, ponieważ ubzduraliśmy sobie (powiedzmy, że my:), że to na co patrzę na zdjęciu powyżej, tam pod horyzontem wygląda na...

No właśnie, na co patrzę Waszym zdaniem?

Nam wyglądało na coś, czego zwykle w takim rozmiarze nie ma na pustyniach, nawet w oazach. Poszliśmy więc to sprawdzić.
Jedna z dróg wyglądała nieco inaczej, bo było pusto, jeśli nie liczyć wyjątkowo dużych ilości śmieci oraz kogoś przechodzącego ze stadem owiec przez skrawek zieleni. Zrobiłem zdjęcie, bo jeszcze nie widziałem takiej góry śmieci ot tak, pod murem na mało uczęszczanej drodze.

Poszliśmy nią kawałek. Doszliśmy do asfaltówki (z normalnym ruchem ulicznym) i zostaliśmy zatrzymani przez patrol. Kilku mundurowych i osoba bez munduru kazali nam wsiąść do jeepa.
"Welcome to Syria" powiedział do nas pan w cywilu, gdy wraz z uzbrojonymi wojskowymi wjeżdżaliśmy na teren palmirskiej bazy wojskowej. Chwilę wcześniej poprosił mnie o aparat fotograficzny. Okazało się, że zaspacerowaliśmy na tereny wojskowe.

Przejechaliśmy przez kilka bramek i dotarliśmy do budynku głównego sztabu. Zostaliśmy wprowadzeni do obszernej sali. Trochę mi się to skojarzyło ze studniówką - duże biurko, za nim 'komisja'. I ten stres.
Przed wielkim stołem bogato zdobiona szabla, w złotej pochwie. Za nim kilku mundurowych - trzy gwiazdki, dwie. Zadają pytania, przeglądają w aparacie zdjęcia, paszporty. Siedzimy do nich bokiem, rozmawiamy głównie z 'jednogwiazdkowcem' - jest tu krótko, za to zna angielski i stara się wprowadzić na ile to możliwe przyjazną atmosferę. Częstuje nas malutką, mocną, gęstą kawą. Pytania są szczegółowe, dokładne. Skąd jesteśmy, gdzie się zatrzymaliśmy, czym się zajmujemy, kiedy przyjechaliśmy, do kiedy planujemy zostać w Syrii, dokąd jedziemy dalej... Odpowiadamy na wszystkie najdokładniej jak potrafimy.
W pewnym momencie pytają o plan podróży - Przejechaliśmy stopem przez autostopem przez Słowację, Węgry, Serbię, Bułgarię i Turcję, planujemy objechać lądem (na ile to możliwe) całą Azję. Po Syrii zwiedzić Indie, Nepal, Malezję, Tajlandię, Laos, Chiny i Mongolię, następnie wrócić koleją transsyberyjską przez Ukrainę do Polski. - Jesteście dziwni - mówią. W Polsce też tak o nas mówią - odpowiadamy z uśmiechem.

Mieliśmy dużo szczęścia - trafiliśmy na wysokich rangą dowódców. Gdyby przesłuchiwali nas szeregowi, na pewno byłoby mniej miło. W tym przypadku na szczęście skończyło się na malej kawie i wyjaśnieniach. Na szczęście też, zdjęcie brudnej uliczki, na której widać bazę wojskową (jej mur tylko), było ostatnim na karcie i po jego zrobieniu zamieniłem kartę na tę, na której wcześniej robiliśmy zdjęcia dnia poprzedniego.

Syria - pierwsze spotkanie

2010-12-21T23:56:00.001+01:00

Z cyklu - gdzie byliśmy, gdy nie było nas na blogu :)

Prawie cały obszar Syrii to tereny pustynne. Większośc większych miast leży po zachoniej stronie. Tylko Palmyra - oaza w centrum pustyni stanowi wyjątek.

Jest poniedziałek, 11 stycznia 2010.
Jestem w najtańszym hotelu, jaki udało nam się znaleźć. Wczoraj opuściliśmy Turcję. Byliśmy w Sanliurfa, zwanego przez miejscowych Urfa. Aby pojechać w stronę Syrii poszliśmy w kierunku wylotówki. Chcąc upewnic sie, czy to wlasciwa trasa, zapytaliśmy o to nadchodzącego własnie pana o przyjaznym wyglądzie. Tak wlasnie poznalismy Mustefę - Turka handlujacego chyba chustami. Trudno opisac rozmowę w językach migowym i tureckim z domieszka angielskiego, w kazdym razie dal nam do zrozumienia (pokazujac m.in. paszport z masa wiz syryjskich), ze mozemy jechac z nim 'taxi' do granicy syryjskiej, bo on tez tam zmierzas. Upewnilismy sie, ze za darmo i wspolnie czekalismy na samochod, po ktory zadzwonil. Przyjechalo nim dwoje jego znajomych.

Tego wieczoru uznał nas za swoją 'rodzinę', nocowaliśmy w jego pokoju w domu jego przyjaciół w
Jego zaprzyjazniona rodzina ma tam sklepik, wytwornie materacy i namiotow. Z duma pokazali nam swoj warsztat oraz wyroby. Wszyscy sa bardzo przyjacielscy i staraja sie z nami porozumiec, choc tylko jedna z osob zna kilka slow po angielsku. Czestuja nas tutejsza herbata - jest inna niz turecka. Smakuje jak z miodem, ale to przez ogromna ilosc cukru. Szklaneczki tez sa inne.

Mustafa jest drugi od lewej.

Kolacja jest na zdjeciu, bo trudno opisac. Tureckie i syryjskie jedzenie w kazdym miejscu, ktore odwiedzamy jest nieco inne, ale wszedzie duzo i bardzo dobre. Tylko pieczywo powtarza sie w Turcji (w Syrii jest inne, ale tez charakterystyczne dla kraju).
W Syrii je sie na obrusie polozonym na dyawnie, a herbate piej jak w starozytnym Rzymie (pollezac). Nie wiemy kiedy jedza mlodsze kobiety - nie jedza wraz z nami, choc sa w tym samym pomieszczeniu.

W wiosce masa dzieci.
Chleb jako sztucce - z poczatku to trudniejsze niz jedzenie paleczkami
Za duzo sie dzieje, by zdazyc opisac. Niedawne dni wydaje sie bardzo odlegle. Jeszcze tydzien temu spalismy w namiocie na sniegu, a dzis za dnia w krotkim rekawku. Ten tydzien temu wydaje sie inna pora roku i kilkoma miesiacami. W Syrii jestesmy 4 dni, a wydaje sie, ze dluzej.

konkurs National Geographic 2010

2010-10-23T23:04:00.011+02:00

Nazwa	Jak w obrazek...
Opis	Małe dzieci bardzo często, nawet nieświadomie, naśladują rodziców
data wykonania	2010-02-13
Miejsce wykonania	Kajuracho

Październik jest miesiącem rozstrzygnięcia konkursu National Geographic.
Zdjęcia można było przesyłać do końca sierpnia. Postanowiłem i ja wysłać tam kilka naszych. Ot, tak z ciekawości z czym to się je.
To, co w głównej mierze zwróciło moją uwagę, to niezwykle uciążliwy proces ich wysyłania. Strona została zbudowana w ten sposób, aby wysyłający spędzali na niej jak najwięcej czasu. Aby zamieścić zdjęcie, trzeba było szukać odpowiedniej zakładki, ale nie na stronie głównej, ani nawet drugiej z kolei. Po zamieszczeniu zdjęcia system nie pozwalał na przesłanie kolejnego, tylko znów wyrzucał na początek. A wszystko po to, by jak najlepiej utkwiły w głowie reklamy sponsora, jakim był Panasonic. Tej też firmie był poświęcony osobny, cały duży dział konkursu. Z resztą nawet strona z całym konkursem była... stroną tej firmy. A pod koniec terminu wysyłania, co jakiś czas pojawiał się taki oto komunikat:

Widzicie tu napis National Geograpchic?

Jednak widać nie zniechęciło to wysyłających, a trzeba przyznać, że poziom niektórych zdjęć na prawdę był bardzo wysoki. Jeśli kogoś interesują zdjęcia, które wygrały - są do obejrzenia tutaj:
http://www.national-geographic.pl/foto/fotografia/grand-prix-izabela-perez-harriette-ninas-1/
Oczywiście, nas nie należy się tam spodziewać.

Może nie ten poziom, może opisy, które, jak się okazało w ostatniej chwili trzeba dołączać do każdego zdjęcia, były pisane na bieżąco nie zachwyciły. Po prostu pośród nadesłanych 48 tysięcy zdjęć znalazły się lepsze.
Ja postanowiłem pokazać Wam te, które wystałem. Wraz z ich opisami. Przypominam, że aby powiększyć zjęcie wystarczy na nie kliknąć. Jednego nie radzę powiększać, szczególnie jeśli ktoś właśnie je. :)
Pierwsze w tym poście należy do Ani, pozostałe są moje. Oto one:

Nazwa	Dzieci w wiosce na granicy nepalsko-indyjskiej
Opis	Wioski w Himalajach składaja się z wykle z kilku doków oraz pomieszczeń dla zwierząt. Przechodząc przez jedną z nich spotkaliśmy dwójkę dzieci, które wyszły po drewno, by zanieść je do środka. Żegnając się z nami wołały 'tata, tata'... W ich języku nasze papa to tata, a nasze tata to papa.
Data wykonania	2010-03-23
Miejsce wykonania	Indie, Darjeling, szlak na granicy nepalsko-indyjskiej

Nazwa	Tradycyjny festiwal w Mongolii
Opis	Zdjęcie zrobione podczas mongolskiego festiwalu.
Data wykonania	2010-06-16
Miejsce wykonania	Mongolia, ok. 100 km od Karakorum

Nazwa	Skok w dal
Opis	Podczas naszej wyprawy tropem szczęścia wykazywaliśmy niezwykłą wyrozumiałość dla braku w takich miejscach wielopasmowych asfaltowych dróg i mostów... Bo na tym polega cały urok krajów takich jak Mongolia - wystarczy opuścić niezbyt przyjemnie Ułan Bator, by móc delektować się niezakłóconą zabudowaniami przestrzenią i przyrodą, z jej różnorodnymi formami i kolorami…
Data wykonania	2010-06-15
Miejsce wykonania	Mongolia centralna, ok. 100 w km od Karakorum w stronę Ułan Bator

Nazwa	Miejsce odosobnienia
Opis	Mongolia to jeden z nielicznych krajów Azji, gdzie można załatwić swoje potrzeby na prawdę na osobności.
Data wykonania	2010-06-17
Miejsce wykonania	Mongolia, ok. 100 km od Karakorum

Nazwa	Tuż obok Mostu na rzece Kwai
Opis	Jedno z najpiękniejszych miejsc jakie widzieliśmy w Tajlandii podczas wyprawy tropem szczęścia. Było to nieopodal sławnego mostu na rzece Kwai.
Data wykonania	2010-05-10
Miejsce wykonania	Kanchanaburi

Nazwa	Lunety
Opis	Taki efekt widzialem pierwszy raz w życiu. Byliśmy w małym miasteczku w Indiach. Promienie zachodzącego Słońca przedzierały się przez chmury - Słońce świeciło z dołu do góry! Trwało to zbyt krótko, by zrobić więcej zdjęć - chwilę później zamieniło się z powrotem w czerwoną kulę, po czym znikło za horyzontem.
Data wykonania	2010-02-15
Miejsce wykonania	Indie, Orcha

Nazwa	Pejzarz w powieki miękko wsiąka...
Opis	Szlak na Deoria Tal. Nawet miejscowi w autobusie zarzekali się, że go nie ma. Nie było go też na niektórych mapach. Udało nam się tu dotrzeć cudownym zbiegiem okoliczności i dzięki pomocy innych. Z każdym postawionym krokiem można było obserwować jak wyłaniają się na widnokręgu ośnieżone szczyty Himalajów...
Data wykonania	2010-03-05
Miejsce wykonania	Indie, ścieżka na Deoria Tal, niedaleko Ukimath

Nazwa	Ptak też człowiek
Opis	Zdjęcie z podróży lądem dookoła Azji. Kalkuta, Indie. Wyjątkowy park, gdzie wszyscy byli bardziej ludzcy niż poza ogrodzeniem. Nawet ptak wydaje się taki.
Data wykonania	2010-01-31
Miejsce wykonania	Zoo w Kalkucie

Nazwa	Warownia
Opis	Podczas podrózy przez Tajlandię trafiliśmy na wyspę, której cała plaża pokryta była takimi właśnie krabimi miasteczkami.
Data wykonania	2010-04-28
Miejsce wykonania	wyspa na południu Tajlandii

10.

Nazwa	Ociężała szarża
Opis	W północnych Indiach zwierząt jest dużo, co powoduje, że są inne niż w Europie. Stanowią odrębną kulturę, żyją ze sobą, człowiek jest tylko dodatkiem. To zjęcie zostało wykonane podcza spaceru z Kajuracho - mocno turystycznej wioski słynącej ze świątyń z kamasutrą. Wystarczyło jednak nieco sie oddalić... Bawół nie był niebezpieczny. Żył wśród innych zwierząt, nie bardzo zwracając uwagę na ludzi. Tam niebezpieczne są tylko owady - przed nimi ostrzegły nas dzieci każąc obchodzić szerokim łukiem odcinek biegnącej nieopodal drogi.
Data wykonania	2010-02-10
Miejsce wykonania	Indie, wioseczka koło Kajuracho

11.

Nazwa	Zginąć z głodu, czy z braku tlenu?
Opis	Podczas naszej podróży dookoła Azji trafialiśmy czasem na zamknięte niewielkie akweny pełne ryb dokarmianych przez turystów. Zaburzenie naturalnej równowagi prowadzi do sytuacji, jaką widać na zdjęciu.
Data wykonania	2010-02-23
Miejsce wykonania	Indie, Jaisalmer

12.

Nazwa	Chodźmy zobaczyć ludzi!
Opis	Pewnego dnia rodzicie z maleństwem wybrali się na spacer. Zmęczeni przysiedli, przyjrzeć się innemu gatunkowi - tak podobnemu, a zarazem zupełnie innemu niż ich własny - ludziom.
Data wykonania	2010-03-10
Miejsce wykonania	Indie, Rishikesh

Po zakończeniu konkursu zadzwoniono do Ani na komórkę (podaną w trakcie rejestracji do kontaktu w przypadku, gdyby dobre zdjęcia wymagały przesłania ich w innym formacie) z pytaniem, czy może nie chciałaby prenumeraty National Geographic. Komentarz tego faktu chyba zbędny. Za to zachęcam do komentowania posta :)

Drzew ze świata ciąg dalszy

2010-09-23T22:49:00.000+02:00

Powracam z kolejną częścią galerii DRZEW. (To również Himalaje indyjskie, ale od strony zachodniej)

Wcześniej jednak małe wtrącenie. Ostatnio obiecałem komuś zdjęcie motyli. Przekopałem katalog z podróży w poszukiwaniu ładnego motyla, niestety nie znalazłem takiego, ale za to znalazłem takie, na którym motyli jest DUŻO :)

Rój motyli przed wspaniałą i wielką jaskinią w Laosie, z podziękowaniem za komentarz :)

A teraz powrót do tematyki drzew Azji: Dziś najstarszy las deszczowy świata - Malezja, Taman Negara.

Drzewo na raty :)

Jak widać, zdjęcia dość ciemne - mimo, że zostały zrobione w słoneczny, upalny dzień - tam jest ciemno, bo drzewa zasłaniają słońce.

Zdarzają się miejsca rzadziej zarośnięte, gdzie jest jaśniej i zdjęcia wychodzą lepiej :)

Posta zakończę, jak zacząłem - zdjęciem z Himalajów indyjskich.

Wystawa... Ale gdzie?!

2010-08-27T20:41:00.004+02:00

Od powrotu myślę o wystawie zdjęć z wyprawy tropemszczescia Nie wszystko idzie jednak, jak sobie wymyśliłem. Zacznę od samej strony, która na dniach przestanie istnieć - otóż za samo przedłużenie domeny (adresu) zażyczyli sobie 122 PLN brutto. Kolejne 100 USD musiałbym zapłacić za to, że budując ją użyłem narzędzi i serwera wix.com. W sumie, biorąc pod uwagę, że aktualnie jestem o dziwo bezrobotnym bez prawa do zasiłku (nieudolnie poszukującym nowego miejsca dla siebie na rynku pracy), nie pozwolę sobie na taką rozrzutność. Dodać należy do tego fakt, że przestała już spełniać swoją rolę - i tak musiałbym budować nową od zera, żeby zmieściła wszystko to, co chciałbym widzieć na swojej podróżniczej stronie. A chciałbym zmieścić tam dużo... Dużo artykułów, 2 blogi, zakładkę z pomocą dla wybierających się w podróż, galerie, forum itd. Może w swoim czasie powrócę do tego pomysłu...
Póki co 'starą' stronę można jeszcze oglądać - choć już w wersji z reklamą wix.com TUTAJ.
Przy okazji zapraszam również oczywiście na mapę podróży - TUTAJ

Fontannowy przerywnik :)

Wracając do wystawy.
Wymyśliłem sobie na nią odpowiednie miejsce. Takie, gdzie nie wymagałaby specjalnej reklamy, a jednocześnie miałaby odpowiednią oglądalność i jeszcze przyczyniłaby się (moim zdaniem) do uatrakcyjnienia owej przestrzeni. Na pomysł wpadłem, przejeżdżając autobusem przez Nowy Świat - przecież te panele, te pancerne płyty wokół krzyża, doskonale się do tego nadają! Są szare i nijakie, aż się proszą, by zamieścić na nich kolorowe zdjęcia. Napisałem, że wystawa byłaby apolityczna itd. Niestety panelami opiekuje się Biuro Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta. Ich odpowiedź, choć może nie przekonuje mnie użyty argument, brzmi dość jednoznacznie: NIE. No cóż, trudno...

Wciąż czekam na nowe pomysły. Może jednak w jakimś ciekawym wnętrzu?
Zastanawiam się również nad tematyką. Podróż? Ludzie? Zwierzęta? Pustynia? Może coś ambitniejszego?

Dziś, dla Was... Drzewa :)
Część 1.: Himalaje Indyjskie. Darjeling, granica z Nepalem.
Aby powiększyć, należy kliknąć w zdjęcie.Duże wyglądają moim zdaniem lepiej.

Komentarze miło (jak zawsze) widziane... Zarówno konstruktywna krytyka, jak i te pozytywne, które skłoniłyby mnie do pisania lepszych postów.

Gdzie byliśmy kiedy nas nie było?

2010-08-18T17:47:00.003+02:00

Gdzie byliśmy kiedy nas (na blogu) nie było?

Zapiszę tu część trasy, której nie ma jeszcze na blogu, a później (pewnie w innym poście) dopiszę - już bardzo skrótowo - część dalszą.

Nasza trasa od 31 grudnia 2009 do 19 stycznia 2010. Zapraszam do lektury :)

Polska:

Kielce, Zakopane (tu Sylwester)

Słowacja:

Z początku poszło łatwo, później jednak - w Bratysławie marzliśmy i był problem ze złapaniem stopa. Dni tak krótkie i... tak zimne!

Węgry:

Problem z wyjazdem z Gyor, pierwszy nocleg pod namiotem - nadal zimno. Drugi nocleg w okolicach Budapesztu. Biało. Rankiem szron na śpiworach. Racje żywnościowe? Hm... niewielkie :) Za to trochę wrzątku od ochrony w pobliskiej firmie Hopi.

Łapanie stopa na autostradzie, przeskakiwanie z plecakami przez barierki, przenikający głęboko mróz. W końcu udaje się coś złapać, ale wieczorem (czyli parę godzin później, w Szeged) znów czeka nas długi, wielokilometrowy marsz po śniegu. Dopiero tuż przed granicą udaje się wybłagać stopa.

Serbia:

Udaje nam się namówić kogoś na podwiezienie nas dalej. W środku nocy to jeszcze trudniejsze. Pomaga nam to, że jesteśmy z Polski. Widać inni podróżujący z naszego kraju pozostawili po sobie dobre wrażenie. Ciągle autostrada, nie ma jak się zatrzymać inaczej, niż w przydrożnym hotelu. Musimy odpocząć i się ogrzać. Mamy już za sobą 1000 km i dwie noce na mrozie pod namiotem.

Drogi, przydrożny hotel za Belgradem - z wodą (z automatu do kawy) nie nadającą się do picia. Na szczęście rano łapiemy szybko kolejnego stopa.

Bułgaria:

Kraj nie zachęcał do zwiedzania stopem. Prawie każdy kierowca odradzał. Poza tym psy - już na samym przejściu granicznym mieliśmy z nimi problem. Chowamy się budce z jedzeniem i przegapiamy TIR-a, który miał nas zabrać (odprawa zamiast min. 4 godzin zajęła tylko kilkadziesiąt minut).

Już po ciemku, rzutem na taśmę, udaje nam się namówić kogoś na podwiezienie nas dalej. W środku nocy to jeszcze trudniejsze. Po raz kolejny pomaga nam to, że jesteśmy z Polski. Widać inni podróżujący z naszego kraju pozostawili po sobie dobre wrażenie. Z Sofii postanowiliśmy aż do Stambułu (Istambułu) dojechać nocą w super warunkach - luksusowym autobusem. Podróż upłynęła spokojnie. Na granicy z Turcją również obyło się bez problemów. Mamy w paszportach kolejne wizy.

Turcja:

W Stambule (dawny Konstantynopol, wcześniej zwany Bizancjum) zatrzymaliśmy się na dwa dni u rodziny kolegi Ani. To bardzo przyjaźni ludzie. Pewne niedogodności komunikacyjne były raczej ciekawym doświadczeniem, niż problemem. Panowała bardzo ciepła, rodzinna atmosfera.

Trochę więcej o tym etapie podróży znajdziecie na blogu Ani, w temacie Turcja.

Po raz pierwszy od momentu wyjazdu mamy chwilę, by pozwiedzać. Zaczynamy oczywiście od miejsca, gdzie na przeciw siebie stoją Haga Sofia (ogromna świątynia z czasów Bizancjum przerobiona później na meczet) i Błękitny Meczet, który z założenia miał przyćmić Hagę Sofię.

Po dwóch dniach udajemy się w dalszą podróż. Wyjeżdżamy do Izmitu i wsiadamy do oczekującej na nas ciężarówki. Co prawda okazuje się, że to co chciał nam przekazać po turecku kierowca auta oznaczało, że to nie na nas czekał, tylko na swoich dwóch kolegów, ale i tak następny 1000 km jedziemy razem :)

Wysiadamy w miejscowości Gaziantepe. Próbujemy przy bramkach na autostradę łapać stopa do Urfy (Sanliurfy), gdy podchodzi do nas policjant. Wyjaśniamy mu sytuację a ten... zatrzymuje każdy samochód po kolei i pyta czy tam jedzie!

Urfa - miejscowość z której wg tradycji urodził się Abraham. W biblii określane jest jako Ur Haldejskie.

Syria:

Od tego miejsca zaczynamy wg planów nasze zwiedzanie, poznawanie kultur, przestajemy gonić czas. W Syrii zwiedziliśmy większość dużych miejscowości. Mam nadzieję, że doczekają się one odpowiedniego posta. Póki co napiszę tylko, że najbardziej w pamięci utkwiła mi Palmira. Jej niezwykłe zabytki i... baza wojskowa, do której nas... hm... zaproszono?

Dalsza część (czyli od Indii do powrotu) jest już opisana na tym blogu. Zapraszam do czytania i oglądania :)

Z powrotem w Warszawie

2010-08-06T18:54:00.015+02:00

Udało się dotrzeć z powrotem. Wrócić.

Na podsumowania wyjazdu przyjdzie jeszcze czas. Posty nadal będą się pojawiać, a i te już napisane zamierzam nieco podszlifować i uzupełnić chociażby o nowe opisy i filmy.
Aktualnie przybyły dwa. Pierwszy to ten:
ceremonia zamkniecia granicy indyjsko-Pakistanskiej
drugi jest umieszczony na końcu posta o Chengdu:
zmiana masek i stroju - chiński teatr.

Żeby było bardziej kolorowo, zdjęcia z powrotu do Warszawy:

taka... betonowa jurta (ger)

Widok z pociągu - pola uprawne pod Warszawą

Warszawa Centralna. Braciszek niesie mój plecak :)

Nareszcie w domu.

Widok z okna pozwala nieco się

otrząsnąć i wrócić do tutejszej rzeczywistości.

Przyszedł czas na poukładanie wszystkiego na nowo i... na poszukiwanie pracy. Mam nadzieję, że teraz uda się wrócić do turystyki. Oprócz tego zbieram teraz pomysły na miejsca, w których można będzie zorganizować wystawy zdjęć bądź prelekcje.

Niedługo udajemy się znów do Kielc - jeśli wszystko pójdzie dobrze, ponownie zawitamy na antenie tamtejszego radia. Trzymajcie za nas kciuki, piszcie maile, komentujcie bloga... Odwiedzajcie regularnie co tydzień!

Powrót do Polski

2010-07-31T01:38:00.001+02:00

Dojechaliśmy do granicy ukraińsko-polskiej. Spodziewaliśmy się spędzić na przejściu pieszym ok. 4 godzin, a tu niespodzianka - dwadzieścia minut! I już jesteśmy w kraju. Pozmieniało się dużo, nowe budynki, urządzenia, nowe przepisy eliminujące problem tzw. mrówek.

Wsiedliśmy do busa do Przemyśla, tam w ostatniej chwili złapaliśmy PKS do Sandomierza.

Miasto nadal dochodzi do siebie po powodzi, w wielu miejscach - szczególnie na przedmieściach - straż pożarna wypompowuje wodę z podwórek i piwnic.

Nie chodziły już żadne autobusy. Pomogło nam to (a jakże) w podjęciu decyzji o powrocie autostopem.

Późną nocą dotarliśmy do Kielc...

Dużego szoku nie było. Nie od razu...

Nadal nie wiem jak reagować na pytania: 'No opowiedzcie, jak tam było?'

Miło zaskoczył nas polski (nareszcie!) obiad.

Następnego dnia poszliśmy połazić po mieście, zobaczyć co się pozmieniało...

Do widoku koni w mieście przywykliśmy już w Moskwie,

a do nietypowych... fontann(?)

przywykliśmy jeszcze w Malezji...

Powrotu ciąg dalszy nastąpi, bo przecież jeszcze droga do Warszawy...

Lwów jak nowy

2010-07-26T20:44:00.000+02:00

Pociągiem, tym razem już plackarnym (czyli sypialnym bez przedziałów) dotarliśmy do Lwowa.
Zaraz po przybyciu okazało się, że wprowadzono konieczność kasowania biletów komunikacji miejskiej również za bagaż. Na szczęście dowiedzieliśmy się o tym chwilę po wejściu do tramwaju i zakupiliśmy ich odpowiednią ilość. Pani kontrolująca bilety podeszła do nas w chwilę po ich skasowaniu.

Po zatrzymaniu się u pani Stanisławy poszliśmy połazić po starówce. Trzeba przyznać, że wygląda teraz bardzo ładnie, choć trudno znaleźć uliczkę bez piwnych parasoli. Na szczęście równie dużo jest ciekawych obiektów jak choćby zabytkowych kamienic czy muzeów.

Dbałość o kulturę, oprócz popularyzowania wycieczek po muzeach widać również w innych miejscach, jak chociażby... autobus. Oto wskazówka w jaki sposób powinno się, a w jaki nie, zwracać do motorniczego.

W niektórych miejscach pozostawiono również dawną pisownię nazw ulic

Nadal można też kupić tu stare książki, w tym polskie

Przypadkiem też natrafiliśmy na pomnik Nikifora. Dookoła stała kolejka osób chcących zrobić sobie z nim zdjęcie, a jednocześnie liczących na spełnienie się marzenia dzięki złapaniu go za palec i nos :)

Mam nadzieję, że i Wam przyniesie szczęście :)

Nie było nam dane posiedzieć dłużej we Lwowie - spieszyło nam się już z powrotem. O tym będzie już w następnym poście.

Moskwa jest jak Warszawa

2010-07-14T02:52:00.001+02:00

Dotarliśmy do Moskwy. Na stacji jest 36 st. C, słonecznie. Żegnamy się ze współpasażerkami: Diną, która jedzie do Sanktpetersburga, oraz Mają i Shahar, z którymi umawiamy się na dzień następny na zwiedzanie Moskwy.

Na spotkanie nam przychodzi Jurij. Znaleźliśmy na portalu couchsurfing.org. Zgodził się przenocować nas u siebie i okazał się być dobrym kompanem do wieczornych rozmów. Wybraliśmy bo miał dobre oczy, artystyczną duszę, a poza tym jest molem książkowym. No i bywał w Indiach. Jurij zabrał nas do siebie i zrobił nam przepyszną sałatkę. Pomógł nam też kupić bilety na pociąg przez Internet, a właściwie to sam je kupił, bo Ani karta nie chciała współpracować z Systemem. System lubi wyłącznie rosyjskie karty płatnicze.

Wybraliśmy się na zwiedzanie okolicy. Ogólnie rzecz biorąc, pomijając astronomiczne ceny pożywienia, stacje metra oraz starówkę, Moskwa bardzo przypomina Warszawę. Te same wagony metra, podobne bloki, takie same autobusy... Tylko u nas po mieście rzadziej jeździ się konno, a przynajmniej osoba tak podróżująca zwraca na siebie uwagę - tu jest inaczej, jakby było to codziennością.

I nie ma u nas tylu sierpów i młotów.

Tu nadal cieszą się popularnością

Wieczorem Jurij się rozgadał, należy mu jednak przyznać, że człek inteligentny jest i oczytany. Ponadto zapatrzony w kulturę i żyjący w poczuciu misji, że trzeba z nią iść do żyjących w nieświadomości ludzi.

Dnia następnego spotkaliśmy się z Mają i Shahar. Odwiedziliśmy McDonalda, a później szwędaliśmy się po starówce.

Pod państwowyme muzeum historycznym

Tu także odtważają historię, choć po swojemu

Nie mogliśmy oczywiście darować sobie również zdjęcia pod najsławniejszą, widniejącą na bardzo wielu pocztówkach cerkwi.

Cerkiew Wasyla Błogosławionego na Placu Czerwonym

Po południu dołączyli do nas Siarhei oraz Liliya (poznaliśmy się w Bangkoku) i po chwili spacer nabrał tempa i - co istotniejsze - kierunku.

Spacerowaliśmy dość długo, a oni wciąż wyjaśniali nam co widzimy i opowiadali ciekawe anegdoty i historie.

Pomnik 'Imperatora Aleksandra II'

Tak kiedyś wyglądała Moskwa - była na biało, dopiero po zburzeniu piękny plac został odbudowany na czerwono.

Cerkiew Chrystusa Zbawiciela. Wybudowana jako votum dziękczynne za ocalenie Moskwy przed najazdem Napoleona. Budowę. W międzyczasie zdążyła zostać zniszczona, później była przebudowywana, przez pewien czas była... basenem pływackim, zaś stan obecny przybrała w roku 2000.

Cerkiew Chrystusa Zbawiciela.

Pomnik szokołowa. Ciekawy pomysł, z tą wodą płynącą wśród końskich głów.

Wreszcie jednak nastał czas odjazdu (to już dzień następny był) i pojechaliśmy do Lwowa.

Dla tych, co dotąd doczytali, poniżej jako bonus galeria... moskiewskich 'PKiN-ów':

5 dni w kolei transsyberyjskiej: Ułan Bator-Moskwa

2010-07-04T02:20:00.006+02:00

Pociąg jest zupełnie inny, niż ten o którym czytałem. Druga klasa - po cztery łóżka w zamykanym przedziale. Bez nachalnych, pijanych wiecznie Rosjan. Może dlatego, że to nie 'plackarny'. Przejazd drugą klasą okazał się tańszy, niż by wyniósł przejazd niższą klasą (plackarnym) z przesiadką, (co znów tańsze jest, gdy się jedzie w przeciwną stronę - z Moskwy do Ułan Bator). Poza tym musieliśmy mieć wykupione bilety, by móc ubiegać się o wizę rosyjską (wyłącznie tranzytową). W pociągach międzynarodowych nie ma niższej klasy. Są tylko klasy pierwsza i druga (2 i 4 łóżka w przedziale). Klasy lux w tym pociągu niet, ale i w naszej można było wypożyczyć na czas podróży takie ładne łyżeczki i szklanki - niestety nie można było ich odkupić.

Jeśli się chce coś zakupić w pociągu (od pań prowadnic, bo przecież nie w wagonie restauracyjnym), albo na późniejszych stacjach trzeba mieć ruble. Ich wymianę zostawiliśmy sobie oczywiście na ostatnią chwię, by wiedzieć tigrików ile nam zostanie. Prawie na ostatnią chwilę dojechaliśmy też na pociąg, bo pokręciliśmy nosem, gdy taksówkarz zażyczył sobie dużo, dużo więcej niż powinien. W złapaniu tańszego pomógł nam mieszkaniec miasta. Mimo korków zdążyliśmy na dwadzieścia minut przed odjazdem. Szesnaście z nich poświęciłem na znalezienie kantoru który: będzie czynny, będzie miał wystarczającą ilość gotówki w rublach (choć suma nie była zawrotna) i który nie będzie miał przerwy obiadowej. Żeby wsiąść do pociągu, który już ma ruszać, trzeba poprosić o ponowne otwarcie drzwi. Pani prowadnica trochę się burzy, ale przynajmniej wiem, że mnie (nas) zapamięta i będzie pilnować, byśmy zdążyli wrócić z powrotem podczas przystanków na kolejnych stacjach, przez najbliższych pięć dni.

Wagon restauracyjny. Absurdalnie drogo tu oczywiście.

Nasza załoga.
W przedziale ze mną i Anią są jeszcze dwie osoby. Jedna z nich to Rosjanka Dina, mieszkanka Sankt Petersburga. Znika nam na granicy mongolsko-rosyjskiej. Okazało się później, że było jej za gorąco i za duszno - za łapówkę w wysokości 50 rubli panie z obsługi pociągu pomogły jej - dostała miejsce w pierwszej klasie. Jak już udało nam się później znów odnaleźć, wpadaliśmy do niej do przedziału codziennie na herbatę i pogaduszki.
Drugą osobą jest Maja. Na stałe mieszka w Izraelu, ale szybko odnaleźliśmy jej polskie korzenie. Wraz z nią podróżuje jej koleżanka (Shahar) - jest w następnym wagonie, ale trzymamy się razem. Jest man razem dobrze, wesoło, nie ma napięć i panuje luźna atmosfera, która z każdą godziną i dniem sprawia, że stajemy się sobie coraz bliźsi.

Gdy zbliżamy się do granicy, nasz pociąg przechodzi wewnętrzną metamorfozę. Na podłodze pojawia się dywanik, w oknach firanki, u nas w przedziale dostajemy ładny obrusik... Wszystko jest myte, aby wyglądało jak należy. Później codziennie odkurzają i czyszczą poręcze.

Z Ułan Bator (Ulaan Baatar) do granicy rosyjskiej mamy 404 km. Do Moskwy kolejnych 5902.

W pociągu okna nie otwierają się. Jest 30 st. C. Klimatyzacja wyłączona, toalety pozamykane. Tak sobie stoimy na granicy. Od 21:15 do 1 w nocy dnia następnego. Gdy wreszcie dostajemy swoje paszporty i drzwi zostają otwarte wszyscy pospiesznie wychodzą na peron zaczerpnąć równie gorącego, jednak mimo wszystko świeższego powietrza. Na stacji nie ma nic poza toaletą. Czekamy jeszcze ponad godzinę, by ruszyć zgodnie z rozkładem jazdy. 02:35 ruszamy dalej (czasu Ulan Bator).

O 7:30 wstaję. Za oknem jakaś woda, więc robię dwa zdjęcia (robienie zdjęć przez podwójną brudną szybę samo w sobie jest ciekawe).
O 9 budzi mnie Ania - Bajkał! Wygląda jak morze. Robię zdjęcia i próbuję zasnąć - bezskutecznie.

Wieczór drugi
Najzabawniejszą rzeczą jest czas.
Nadal posługujemy sie mongolskim. Nie wiemy jaki czas jest rzeczywisty, wydaje sie, że +1,5 godz. Na stacji wyświetla się + 4 godz., poza stacją obowiązuje czas zgodny ze strefowym.

Każdy zagoniony marzy o dobie dłuższej niż 24 godziny. Nam się to udaje - doba ma 25 godzin.

Staramy się ustalić, o której zajdzie całkiem Słońce. Na horyzoncie było o 21. O 23:30 nadal widnokrąg jest jasny! (czasu mongolskiego). Najjaśniej jest... na północy! Dokładnie tam, gdzie pokazuje strzałka kompasu niebo jest pomarańczowe. Śmiejemy się, że Rosjanie mają własne Słońce, dlatego nie zachodzi na zachodzie.

Trzydzieści minut po północy - nadal tak samo, choć od godziny jednak za ciemno, by uchwycić to na zdjęciu. Wydaje nam się, że północ może być błędem kompasu, ale wcześniej pokazywał dobrze.

Dzień 3
5:45 - budzę się, jest już normalnie jasno, słonecznie, zimno.
16:00 - Ania potrzebuje zmiany - położyła się w drugą stronę. Za oknami drzewa, drzewa oddzielające nas od zabudowań, czasem domki i małe stacyjki.

18:00 - nic nowego. Kompas pokazuje W, czyli zachód. Wczoraj jechaliśmy więc na północ... w stronę zachodzącego Słońca.
19:25 (15:25) Dojeżdżamy do Nowosybirska, przynajmniej wydaje nam się, że powinniśmy. Jeszcze 150 km i będziemy w połowie trasy. Przestawiamy się na czas moskiewski.

19:57 Nowosybirsk - największe miasto Syberii

23:23 (19:23) Przestawiam zegarek na czas moskiewski. Nie bardzo pasuje, gdy po 23 jest jasno jak w dzień. W nocy jest ciemniej, ale też jasno, i to nie łuna od miasta.

05:00 (09:00) wstaję rano, jasno już dawno
7:50 - po śniadanku. Czwarty dzień - aż trudno uwierzyć, że już jutro będziemy na miejscu. Jestem bardziej wypoczęty, niż podczas jazdy z Warszawy do Gdyni. Dziewczyny grają w mongolskie kości.

Próbuję sprawdzić swój angielski, starając się wyjaśnić coś bardziej skomplikowanego, niż 'książka jest tam'. Mój wybór pada na grę w karty - w tysiąca. Maja i Ania zgadzają sie zagrać, ale nie znają zasad, więc sytuacja odpowiednia. Problem tylko, że z opczątku nie do końca sam pamiętam zasady i łączę grę w tysiąca z remi brydżem (remicube). Ania twierdzi, że nic nie rozumie. Gdy rozdaję próbne rozdanie, stwierdza, że idzie spać.

Tekaterinburg - wszystko na stacji staje się dwa razy droższe, niż na poprzednich. Piwo z trzydziestu na siedemdziesiąt, pure z 25 na 50 rubli, zupki których chciałem kupić więcej, a kupiłem tylko jedną tu są aż po 70 (7 PLN).
Gramy z Mają w remika. Później próbujemy namierzyć obelisk na styku Europy i Azji. W pewnym momencie na czuja biorę aparat i przykładam do szyby. Kilkadziesiąt sekund później pojawia się coś, co wygląda jak nieduży obelisk. Robię zdjęcie za wcześni - jest daleko poza ostrością i ledwo się mieści w kadrze. Napis oczywiście nieczytelny. Później obelisków już nie ma, więc to był właśnie ten.

Przy okazji zauważyłem, że kompas wariuje, od czasu do czasu pokazuąc północ na południu.

17:00 Czas na robótki ręczne. Maja ma ze sobą sznurki, koraliki i muszelki. Robi z nich zakładki do książek. Korzystam z okazji i robię Ani 'coś' na rękę.
Na stacji Perm udaje mi się kupić coś w lepszych cenach. Wystarczyło przejść z peronu naszego na główny, to rzędu sklepików i znów ceny były jak wcześniej.
Myślę, że jak jutro dojedziemy, to już będzie ok. Nie chce mi się jechać już dłużej jak jeszcze dobę.

Gdy zbliżamy się do celu, pociąg znów się zmienia. Znikają nie tylko dywany obrusy i firanki - znika wszystko, co da się wynieść. Nawet pojemniki na mydło z łazienek są mozolnie odkręcane przez panie z obsługi pociągu.

Na minutę przed czasem wywieszonego w wagonie rozkładu jazdy jesteśmy w Moskwie.
Temperatura: 34 st. C. Słonecznie.
Przychodzi czas na pożegnania, ale nie są za specjalnie łzawe, bo z Mają i Shahar zobaczymy się jutro, zaś Dinę pewnie odwiedzimy kiedyś w St. Petersburgu. Dina martwi się o nas jak mama (tak samo dbała o nas w pociągu). Na odchodnym pyta, czy czegoś nam nie brakuje, czy nie potrzebujemy pożyczyć gotówki, albo jakiejś pomocy. Chwilę później pojawia się Jury, z którym kontakowalismy się przez couchsurfing i zabiera nas do siebie.

Chatka nad Bajkalem - bonus dla tych, którzy doczytali do końca :)

Mongolia

2010-06-21T16:48:00.007+02:00

Mialo byc po kolei, ale tu czas ucieka i jutro zmykamy do stolicy naszego Wielkiego Brata, zatem opiszę w skrócie, czym ugoscila nas Mongolia.

Najpierw milo zaskoczyla nas obsluga rosyjskiej ambasady, o ktorej sie naczytalismy na forach, ze okropna. A tu nie dosc, ze przyjeli 'sprawke' - taka obietnica, ze sie opusci Rosje mozliwie szybko - to jeszcze byli uprzejmi. A pozniej nawet byli uprzejmi dac nam wize na jeden dzien dluzej (co prawda chcielismy na 10 a dali na 8, ale to i tak lepsze niz 7 :).

Po zlozeniu dokumentow w ambasadzie zamierzalismy pojechac na wlasna reke nad maly bajkal, ale dwa dni pod rzad nie udalo nam sie kupic biletow autobusowych ani na ten sam dzien, ani na nastepny, a to jedyny publiczny transport tam. Postanowilismy zatem skorzystac z oferty naszego guest house'u, ktory zaproponowal nam pomieszkanie przez dwie noce u pewnej rodziny dwie godziny od Ulan Bator w strone Terlidz.

Gdy bylismy w poblizu, do autobusu wsiadla pewna pani, znalazla nas i powiedziala gdzie wysiasc. Okolica byla przepiekna, a jej ger (tak tu mowia na jurte) daleko od drogi (ze 3 km), wiec i mielismy mily spacer. Zamieszkalismy w jej (i jej meza) jurcie, karmili nas tam tez i dbali, by niczego nam nie brakowalo, a drugiego dnia zaproponowali nam jazde konna, z ktorej tez postanowilismy (po wynegocjowaniu lepszej ceny) skorzystac.

Na miejscu robilismy sobie krociutkie wycieczki. Wioseczka lezy posrod gor o nietypowej budowie. Przypuszczam, ze to efekt wietrzenia skal daje taki rezultat, ze na wielu wierzcholkach gor sa wielkie glazy, ktore tylko czekaja, zeby stoczyc sie na dol.

Staraliśmy się bardzo, by nie spadły.

A okolica, po której spacerowaliśmy była tak przepiękna, że aż ojej.

I ta zieleń tak soczysta...

I mieszkańcy na tyle ciekawi, że...

Po powrocie do Ulan Baator postanowilismy kontynuowac ow sposob zwiedzania - z dojazdem autobusem i mieszkaniu u roznych rodzin. W ten sposob dzieki naszemu guest house'owi w ciagu nastepnego tygodnia odwiedzilismy 3 kolejne rodziny, z ktorych kazda kolejna byla jeszcze fajniejsza od poprzedniej. W dodatku pojezdzilismy sobie na wielbladach az do bolu zadkow (naszych, nie wielbladzich), a wielblady to inne niz w Indiach, bo maja po jednym garbie wiecej, czyli w sumie po dwa. Poza tym znow jezdzilismy konno, probowalismy pomagac w zaganianiu zwierzat (owiec i koz), w czym przeszkadzal nam tylko nieco brak wiedzy o co chodzi w tym, ze raz wbiegaja, a potem sie je wygania - niby wybiera niektore ale nie wszedzie bylo jasne po co i ktore :)

Będzie po kolei.

W pierwszym miejscu (podczas drugiej wycieczki) dwie noce mieszkaliśmy tutaj.

To widok z naszego geru

A na wycieczki chodziliśmy sobie to tu...

... to tam

Wykazywaliśmy niezwykłą wyrozumiałość dla braku w tym miejscu

wielopasmowych asfaltowych dróg i mostów...

Bo gdzie nie spojrzeć wszędzie było pięknie i dziko

Ludzie też byli mili, dawali nam jeść i nauczyli gry w kości.

Gdy przyszedł czas, wsiedliśmy na konie i pojechaliśmy dalej.

Tam gdzie pustynia i wydmy,

gdzie oprócz lokalnego folkloru widzieliśmy

jak kilkuletnie dzieci niesamowicie radzą sobie z końmi.

Tu też można było poskakać przez strumień...

Można też jednak było przekroczyć go na grzbiecie wielbłąda.

Tu okolica też była niczego sobie...

Nawet dość urozmaicona.

Uczyliśmy się prostego życia

takiego bez zbędnych przedmiotów

takich jak na przykład nóż, który można zastąpić mocną nicią.

A na koniec trafiliśmy na takie odludzie, że przy nim poprzednie miejsca można by nazwać wsią, czy nawet miastem.

Dojechaliśmy tam tą oto drogą

I zobaczyliśmy, że cała 'wioska' składa się z jednego geru (jurty), maleńkiego składziku na narzędzia oraz pokaźnej, jak na Mongolię zagrody dla zwierząt.

Zaś jej otoczenie...

nie było przeludnione (nasz ger to ta biała plamka po prawej)

a na tym zdjęciu ta maleeńka po lewej.

Tu gospodarze spisali się na medal, dzieląc się z nami swoją wiedzą i umiejętnościami. Starali się nauczyć nas jak się zagania kozy i owce, jak się je doi...

pomysłowe to z tym związaniem kóz, prawda?

W jaki sposób strzyże się owce,

żeby futro po zdjęciu stanowiło całość

I jak czerpać wodę z górskiej studni

A wszystko z tym niesamowitym uśmiechem dwunastolatka mówiącym: zobacz, co potrafię! A potrafił zrobic wszystko jak dorosly - faktycznie bylo czego pozazdroscic.

Oszczedzono nam tylko ujezdzania dzikiego konia.
Pewnie chetnie bysmy zostali tam dluzej, ale czas juz bylo jechac do Karakorum - dawnej stolicy. Bardzo dawnej. Teraz mieszka tu 15 tys. osob, a miasto (bo to jedna z wiekszych zbiorowosci ludzkich w tym kraju) slynie z tego, co w nim pozostalo po dawnych czasach. Nam podobal sie kamienny zolw :)

Po powrocie (nie ma to jak kilkunasto kilometrowy off road autobusem) dostalismy wymazona wize rosyjska, czeka nas wiec 5 dni w pociagu do Moskwy, a pozniej kolejna doba, zeby wjechac na teren Ukrainy.

Ehh... powoli wracamy! :)

Datong - ku granicy z Mongolia

2010-06-12T14:27:00.002+02:00

Dzieki opisowi miejscowosci, ktory dostalem przed wyjazdem od Magdy, udalo mi sie znalezc dosc tani hotel. Prawdopodobnie hotel, bo tak do konca to nie jestesmy pewni. Budynek stal w rzedzie hoteli, za to wewnatrz pomieszczenia byly jakby bardziej jak gabinety masazu. Nie umiemy po chinsku, wiec pewnie dopiero po powrocie dowiem sie, czy to miejsce bylo hotelem, czy tez nie :) W kazdym razie udalo nam sie dostac mily pokoj - czyjs. Bo na proponowany krecilem nosem.

Hotel? Nie hotel?

Datong slynie z wykutych nieopodal w skale postaci Buddy, ktorych jest tam niezwykle duzo, a i otoczenie maja ladne, bo w jaskiniach sa. Dodatkowa zaleta ich jest taka, ze o dziwo przy zakupach biletow wstepu respektuja znizki studenckie dla posiadaczy ISIC, co w Chinach jest rzadkoscia. Nawet zastanawialismy sie, czy nie pojechac by je zobaczyc, jednak bardzo chcielismy juz do Mongolii, a pociagi do Uan Bator (stolicy Mongolii i zarazem jedynego duzego miasta w tym kraju) nie jezdza codziennie, a juz na pewno nie w niedziele, a my tradycyjnie juz trafiamy na granice w weekend. Tym razem wiec poswiecilismy ogladanie Buddow, by zwiekszyc szanse na zalapanie sie na sobotni pociag... A jak to bylo z tym pociagiem, to juz napisze w nastepnym poscie.

Uzupelnilem zdjecia w starszych postach (Laos i okolice). Na kolejne bedziecie musieli poczekac tydzien. Wybieramy sie pozwiedzac.

Xi'an - chinska ceremonia herbaciana i najwieksze na swiecie fontanny

2010-06-12T07:01:00.005+02:00

Dotarlismy do Xi'an. Tu wiele godzin spedzilismy na bazarze w dzielnicy arabskiej. Wreszcie tez zakupilem kilka pamiatek, choc targowanie sie tu jest czasochlonne - zaczyna sie od jakiejs abstrakcyjnej ceny, czasem dwu, czasem dziesieciokrotnie wyzszej, niz ta, za ktora faktycznie mozna cos kupic. Chodzi o to, by kupujacy myslal, ze stargowal na prawde duzo, a i tak mocno przeplacil. Sprawdzenie ile faktycnie cos moze kosztowac wymaga przynajmniej kilkuktotnego 'trzasniecia drzwiami' w kilku roznych sklepach. Za to jakosc produktow wydaje sie byc wyzsza, juz na pewno w porownaniu z indyjskimi, wiec potargowac sie warto.

W Chinach wszystko musi byc najwieksze, maja wiec i najwiekszy na swiecie pokaz fontann i swiatel przy muzyce. Trwa pol godziny, jest wczesnym wieczorem i w dodatku do muzyki klasycznej, wiec i posluchac milo. Przy okazji jest chyba jedynym (albo jednym z niewielu) ktory wykorzystuje do tego wode wprost ze zrodel.

w Chinach wszystko musi byc najwieksze. Jak w Rosji.

Co do ceremonii herbacianej - jest duzo prostsza i krotsza niz japonskie spotkanie herbaciane, za to tutaj (w centrum kulturalnym bedacym jednoczesnie muzeum dawnego Xi'an) mozna sie napic kilku roznych herbat a chwile pozniej zwiedzic ciekawe i dobrze zachowane budowle (wiecej o nich niebawem).

folk muzeum dawnych Chin

tradycyjne herbaty chinskie na parzone na wyjatkowym stole

Wiele twarzy Chin i ich teatr

2010-06-03T16:20:00.010+02:00

Chiny maja wiele twarzy. Zupelnie inna ujrzelismy jadac nocnym autobusem z Lijiang do Chengdu. To byli ludzie, ktorzy palili przy zakazie palenia wewnatrz, nawet gdy okna byly pozamykane z powodu padajacego deszczu. To ludzie chrychajacy i plujacy, to znow gory pokryte gesto fabrykami, kominami, wielkimi osiedlami z wielkiej plyty, czy male miasteczka skupiajace glownie warsztaty samochodowe - brudne, zapylone.

smierdziel

Tak dojechalismy do Chengdu, miasteczka, ktore w pierwszej chwili wywarlo na nas niezbyt dobre wrazenie.Pomyslelismy sobie - ojej, mam nadzieje, ze to nie tu. Okazalo sie, ze jednak jestesmy na miejscu.

Ale i to masto ma wiele twarzy. Odnalezlismy je w tutejszym teatrze.
O aktorach zmieniajacych maski szybciej, niz jest to w stanie uchwycic kamera ogladalem kiedys program w TV, ale zobaczenie tego na wlasne oczy, to cos zupelnie innego.

chwile po zdjeciu maski

Tutejszy teatr/opera pod wzgledem konstrukcji przedstawienia przypomina nasz kabaret i jest rownie widowiskowy. To seria krotkich przedstawien roznego typu. Prezentacja orkiestry teatralnej, opery, tanca, gimnastykow, muzyka grajacego na pipie, teatru cieni, w reszcie tradycyjnego teatru uwienczonego popisem sztuki zmiany masek i... calego stroju!

taniec z dlugimi rekawami

Kazdy wystep zapowiadany jest po chinsku i angielsku. Tam, gdzie to potrzebne wyswietlane sa rowniez napisy w obu tych jezykach. W obu, poniewaz sztuki przedstawiane sa w dialekcie lokalnym, niezrozumialym (w mowie) rowniez dla przecietnego Chinczyka.

Tradycyjna opera

Naleza sie podziekowania naszemu hotelowi, bo oprocz tego, ze zalatwil nam bilety duzo tansze niz byly do dostania na miejscu w teatrze oraz dobre miejsca, to jeszcze darmowy transport w obie strony. Pierwszy hotel zalozony przez podroznikow i jak na razie - z najlepsza obsluga.
[Sim's Cozy Guesthouse]

W okolicach Chengdu jest tez chinski mur. Nie ten slawny, nie tak stary (wlasciwie prawie nowy), za to bezplatny i z dojazdem autobusami. Z daleka wyglada podobnie, a poniewaz nie ma nic o nim w przewodnikach, ogladac go przyjezdzaja wylacznie Chinczycy. Widac, ze i na nich robi wrazenie. I tez zziajani ida, bo prowdzi na gore, na ktorej oczywiscie jest swiatynia. A i widoki dookola (mimo zapylenia powietrza) bardzo ladne.

Po zwiedzeniu tego, co na gorze zeszlismy sciezka od polowy muru prosto nad sztuczny zalew - chcielismy przejsc mostkiem linowym, taka wiszaca dlugasna kladka, ale niestety okazal sie zamkniety.

Z powrotem wysiedlismy na innej petli autobusowej, ale mlode urocze Chinki podreperowaly reputacje swojego narodu i mimo problemow jezykowych wykazaly niezwykla chec pomocy i odwage w kontaktach z doroslymi, dzieki czemu dojechalismy tam, dokad chcielismy.

Najpierw odwiedzilismy wielki kampus chinskiego uniwersytetu, a gdy juz udlo nam sie opuscic jego teren - park z ponad setka odmian bambusa i herbaciarniami. Z sama herbata nie wyszlo. bo trudno sie bylo dogadac, ale park ladny, a z racji popoludnia chyba wstep o polowe tanszy.

Nastepnego dnia czekala nas podroz do Xi'an :)

A oto bonus dla Was, szanowni czytelnicy, którzy choć wirtualnie - odbywacie wraz z nami tę podróż dookoła Azji. Film przedstawiający urywek z opisanego powyżej spektaklu - zmianę masek i stroju.

Lijiang - chinskie Zakopane sprzed 15-u lat

2010-06-03T15:49:00.004+02:00

Jedziemy hard sitem. Na forach rozpisuja sie, jakie to straszne, ale to taki nasz podmiejski, tyle ze z miejscowkami (ktore ktos czasem probuje zajac). Siedzenia nie sa zbyt profilowane i plecy troche bola. Spac sie nie da, ale na jazde w dzien jest ok. Tym bardziej, ze tanio.

Ruszylismy punktualnie 8:20 z Kunming - jedziemy w gory. W pociagu leci muzyka, ale nie jest uciazliwa - raczej spokojna i leci cicho. Po drodze mijamy miasteczk o niskiej zabudowie, a przy nich poletka ryzowe oraz z innymi uprawami. Ryz faktycznie sadzi sie tu recznie, stojac po kostki w wodzie.

Po drodze raz jeszcze upewniamy sie, ze dojedziemy do wlasciwej miejscowosci, bo wg nszego przewodnika sprzed trzech lat kolej tu nie jezdzi. Dowiadujemy sie, ze ostatni odcinek zostal otwarty 1-go stycznia 2010. Przy okazji dostajemy tez informacje jakim autobusem dojechac w okolice starowki, gdzie sa tansze hotele. Pytalismy co prawda o co innego, ale ta informacja nam sie przydala, a gdy wysiedlismy z autobusu pojawilo sie kilka osob proponujacych noclegi. Wybralismy najtanszy (60 Yuanow za pokoj - stargowalismy latwo do 40-u) i w ten sposob znalezlismy sobie miejsce tuz przy starowce i to chyba najtansze w miescie (nawet u nas wg oficjalnej wywieszki pokoj kosztowal 120 za dobe, a za godzine 30).

Lijiang ma klimat naszego Zakopanego, gdy zabrac z niego Kropowi i kropowkowiczow. Sklada sie z calej masy uliczek z klimatycznych pawilonow w starym stylu, w ktorych sprzedaje sie pamiatki, czesto lokalne, recznie robione. Plynie tez rzeczka, nad ktora sa stare, kamienne mosty pamietajace jeszcze czasy dynastii Ming i nadal majace sie calkiem dobrze.

Pozostajemy tu kilka dni, ale w gory nie wybieramy sie jednak. Nie rozumiemy o co chodzi z dodatkowa wysoka oplata (80 Yuanow/os.) o ktorej koniecznosci oplaty stoja wszedzie tablice (nawet w naszym hotelu) a o ktorej tez wspomnieli w informacji turystycznej. Gdyby nie to, na pewno bysmy sie zdecydowali na treking w lezacych nieopodal pieknych (na zdjeciach) gorach - oplata za sam wstep byla jeszcze znosna (50 Y). My jednak obawialismy sie, ze bedziemy musieli zaplacic i za wstep i te nieszczesna na starowke, co razem wyniosloby 130 Y/os., a to juz jednak za duzo. Zmylismy sie zatem, nim ktos sie upomnial to te kase, choc gor bylo nam bardzo, bardzo szkoda... Dla nich tu przyjechalismy.

Mimo to nie zaluje pobytu tutaj. Miasteczko jest bardzo ladne, klimatyczne, przyjemne i obfituje w piekne widoki :)

Kunming - nowoczesne Chiny

2010-06-03T15:32:00.001+02:00

To pierwsze miasto (z tych wiekszych), do ktorego dotarlismy w Chinach. Jest duze, nowoczesne, dobrze zorganizowane. Kafejki internetowe sa ogromne (kilka duzych sal w komputerach), a wiekszosc motocykli jezdzi na prad wiec wlasciwie ich nie slychac. Niedaleko naszego hotelu jest kilka duzych firm oferujacych fotografie dziecieca lub slubna. Jest tez oczywiscie wielka chinska brama. Miasto jest czyste i przyjazne.

Udomxai - z Laosu do Chin

2010-05-30T16:40:00.001+02:00

Udomxai (Luang xai) - przygraniczna miejscowosc. Niby jeszcze Laos, a pod wieloma wzgledami juz Chiny. Chinskie autobusy, hotele (niektore wylacznie dla Chinczykow), czesc restauracji. Nasz hotel, choc tuz kolo dworca i w rozsadnej cenie jest bardzo czysty, przestronny, ladny. Jest chinski.

Spotykamy tu Polke, wymieniamy sie informacjami i zostawiamy jej przewodnik po Laosie - nam juz zbedny, jej z pewnoscia sie przyda.

Rankiem idziemy na dworzec - jest tuz obok, wychodzimy pol godziny przed czasem. Podchodzimy do kasy, a tu okazuje sie, ze nasz autobus do Chin wlasnie rusza! Nalezy tu wspomniec, ze kursuje jeden dziennie... Na szczescie udalo nam sie go zatrzymac i wsiasc. W Laosie trzeba sie liczyc nie ze spoznieniami, ale z tym, ze transport moze odjechac wczesniej. Podobnie bylo z lodzia do Muang Ngoi Neua - tez ruszyla pol godziny przed czasem.

Granice przekraczamy bez problemow, choc moj paszport jest sprawdzany niezwykle wnikliwie. Kazda kartka, zdjecie (czy nie jest przeklejone) itp. Po drugiej stronie stadko pan wymieniajacych walute na Chinska. Wymieniam co pozostalo z Laosu, majac w pamieci sytuacje z pierwszego dnia w tym kraju. Dolarow nie wymieniam - nie chce tego robic poza bankiem, licze tez na mozliwosc uzycia bankomatu (reszte gotowki pozostawic sobie na wszelki wypadek).

Wszelki wypadek okazuje sie byc juz za raz za granica Chinska. W miejscowosci Mengla, po dluzszym spacerze posrod bankomatow dowiadujemy sie, ze nie mozemy w tym miescie uzyc zadnego z nich. Tylko w najwiekszych miastach w wybranych bankomatach jest to mozliwe. W banku, do ktorego trafilismy, nie moglismy rowniez wymienic dolarow, bo byla sobota. Z bardzo niewielkim zapasem gotowki musimy zdac sie na pana handlujacego owocami (i walutami) przy dworcu autobusowym. Dostalismy oczywiscie mniej, niz w banku, ale inaczej nie byloby nas stac na kupno biletu na dalsza podroz, a nie chcielismy pozostawac tu na kolejny dzien.

Wyposazeni w nowa walute wydalismy ja prawie w calosci na autobus sypialny do Kunming. Niestety zwykle nie jezdza tu na dlugich trasach, a pociagu tu nie ma. Za to autokar calkiem mily, ladny, nowoczesny...

Wioska w buszu.

2010-05-30T12:22:00.004+02:00

Aby dotrzec na zadupie, z Luang Prabang nalezy pojechac truckiem (4 godz.) do Ngong Khiaw, a nastepnie przez godzine plynac kreta rzeka, posrod wzgorz i setek motyli, z rzadka mijajac pojedyncze chatki oraz dlugie, waskie lodzie rybakow zarzucajacych swe sieci. Lodzia doplywa sie do wioski Muang Ngoi Neua. Turysci docieraja tu juz od lat, wiec tanich noclegow jest duzo, mimo to lokalna ludnosc pozostala taka, jaka byla przed ich (turystow) najazdem. W guesthousach jest biezaca woda, miejscowi nadal myja sie w pobliski8ch strumeniach nieopoldal wioski. Mieszkancy Muang Ngoi Neua sa przyzwyczajeni do obecnosci turystow, traktuja ich jednak neutralnie - nie ma nachalnych sprzedawcow, zdarzaja sie przyjazne usmiechy. Dzieci - jak to one - chetnie przez chwile pobawia sie z kazdym, pod warunkiem, ze samemu wykaze sie taka chec. Tak bawia sie same ze soba.

Gdy juz nacieszymy sie wioska, w ktorej nie ma ani jednego samochodu, ani motocykla, a i rowerek dzieciecy jest rzadkoscia, mozna udac sie dalej wglab buszu - wylacznie pieszo. Sciezka jest wyrazna i choc czesto sie rozwidla zgubic jej nie sposob. Uiszczajac po drodze niewysoka oplate wkraczamy na teren jeszcze bardziej dziki, gdzie lezace kilometry od siebie male wioski zachowaly wiecej pierwotnej kultury.

Kierujac sie w strone wioski Na (czyli Ban Na) nie moge odpuscic sobie obejrzenia wielkiej jaskini. Jest bardzo wysoka i przestronna. W przewodniku napisali, ze jej tylna sciana ginie w ciemnosciach, ja jednak mam mocna czolowke, moge wiec sobie pozwolic na zaglebienie sie dalej. I jeszcze dalej, bo za pierwsza wielka komnata sa kolejne. Obszerne, o roznorodnym uksztaltowaniu, w swietle Led Lenser wygladaja tajemniczo i groznie. Ciekawosc pcha mnie jednak do przodu - wglab, w dol. Coraz wyrazniej slysze szum wody. Mam nadzieje dotrzec do potoku, ktorego echo slysze juz bardzo wyraznie, jednak gdy docieram w poblize komnaty zamieszkalej licznie przez nietoperze decyduje sie wracac. Z jednej strony, by nie zaklocach im spokoju, z drugiej - bo to juz byla czwarta czy piata z kolei komnata, a przeciez trzeba trafic z powrotem. Droga nie jest oczywista, jednak na szczescie w kilku miejscach ktos poukladal stosiki z kamieni - punkty charakterystyczne ulatwiajace powrot - jedyne slady stanowiace dowod, ze ktos dotarl tu przede mna. Mimo wspanialosci tego wnetrza z radoscia witam swiatlo dzienne.

A w nim dziesiatki, a moze setki motyli.

Razem z Ania ruszamy dalej. Z rzadka mijamy rolnikow za pomoca prymitywnych narzedzi uprawiajacych swe poletka lub karczujacych tereny pod nowe.

Trasa wiedzie malownicza sciezka miedzy zielonymi pagorkami.

Docieramy do Ban Na (wioski Na) malowniczo polozonej posrod poletek i pagorkow. Bambusowe domki, pani tkajaca na krosnach wzorzysty material, i bawiace sie dzieci. Graja w zbijaka, bawia sie w szkole, jedno toczy obrecz kola. Starsze opiekuja sie mlodszymi.

Nawet male dziewczynki maja tu spodnice w tradycyjne, laotanskie wzory.

Niektore biora kapiel

Jest tu mozliwosc przenocowania. Nie mamy tego w planach, ale idziemy zobaczyc z ciekawosci jak wygladaja tutejsze domki dla turystow. Spotykamy tu pana z UXO LAO. Zajmuje sie wlasnie oznaczaniem na planach miejsc, w ktorych znaleziono niewypaly. Pokazuje nam na mapie i planach ich lokalizacje - niektore byly niedaleko sciezki, ktora tu przyszlismy. Wszystkie na glebokosci do 25 cm (na szczescie nie chodzimy na dziko, lecz udeptanymi sciezkami). Pokazuje nam plansze, wskazuje na nich rodzaje, ktore znaleziono. Swoja prace wykonuje bardzo sumiennie.

Robi sie pozno, ale postanawiamy odwiedzic jeszcze jedna wioske, oddalona od tej o ok pol godziny marszu. Szukajac drogi do niej napotykamy stado bawolow rzecznych. Leza po glowy w rzeczce i przezuwaja pokarm. Wygldaja na rownie zdziwione nasza obecnoscia, jak my ich. Przygladaja nam sie.

Cofamy sie i odnajdujemy oznaczona drogowskazem droge. Podazajac za nim przekraczamy brod i idziemy jeszcze 20 minut. Do wsi wchodzi sie przez ogrodzenie.

W jednym miejscu sa drewniane stopnie, ktore to umozliwiaja. Choc nie widziemy tu zadnego turysty, jest duzo tablic prowadzacych do jednego z 2 guesthousow. Psuja troche jej wizerunek, prowadza nas jednak na miejsce, gdzie mozemy cos zjesc.

Wracamy szybkim krokiem, bo chcemy zdazych przed zmrokiem. Powrot przerywa nam stado bydla wracajacego z pastwiska. O dziwo wraca samo. Stasze osobniki poganiaja mlode. Schodzimy sobie z drogi. Gdy docieramy z powrotem do Muang Ngoi Neua, zaczyna dopiero zapadac zmrok.

Luang Prabang

2010-05-29T20:40:00.003+02:00

Do Luang Prabang doplynelismy lodzia (7 godzin, wczesniej do lodzi dojechalismy busem). Widoki piekne, ale po godzinie zaczynaja sie nudzic. Wspolczoc mozna tym, ktorzy podrozoja standardowa trasa i na lodzi spedzaja dwa dni.

Miasteczko to juz wieksze. Udalo nam sie znalezc bardzo tani hotel. Wieczorem udalismy sie na spacer po okolicy i trafilismy na genialny targ nocny.

Ciekawe pamiatki - zupelnie inne niz widzielismy wczesniej, duzo recznie robionych, dobrej jakosci, wszystko w swietle zarowek wygladalo bardzo klimatycznie. Nastepnego dnia zamiast zwiedzac kolejne swiatynie wybralismy sie do malo uczeszczanej siedziby organizacji zajmujacej sie rozbrajaniem tego, co wysypalo sie Amerykanom z samolotow podczas drugiej wojny wietnamskiej (z tego co pamietam). Wyglada na to, ze Laos jest krajem najgesciej zbombardowanym na swiecie. Zrzucono tu więcej bomb niż spadło na Europę przez całą II Wojnę Światową - średnio 10 ton na km2. Szczegolnie duzo zrzucono tu takich duzych bomb, bedacych w rzeczywistosci pojemnikami na mniejsze - wielkosci pilki tenisowej. Taka jedna bomba zawierala ich srednio 400-600...

Prawie jedna trzecia z nich to niewypaly, nadal grozne dla mieszkancow Laosu. Z ich powodu prawie codziennie ginie jeden Laotanczyk (300 osob rocznie), a wielu zostaje rannych. Moglismy zobaczyc jak wygladaja te bomby, zdjecia przedstawiajace osoby, ktore przezyly ich wybuch, oraz mapy z zaznaczonymi najbardziej zagrozonymi obszarami. Z tych malych bomb dotychczas odnaleziono i zneutralizowano dopiero 1%! Duzych - okolo polowe.

Dla zmiany nastroju poszlismy jeszcze do muzeum kulturowego Laosu - moglismy tam dowiedziec sie nieco o strojach, zyciu codzinnym w zapyzialych wioskach, zwyczajach... I zapragnelismy na taka wioske pojechac, co tez uczynilismy dnia nastepnego, ale o tym juz w nastepnym poscie :)

Hongsa

2010-05-29T16:43:00.006+02:00

Napisalem poprzednio, jak dotarlismy do Laosu, teraz spiesze z ciagiem dalszym.
Prosto z granicy, obfitujaca w piekne widoki zwirowka, mijajac zaledwie kilka malenkich wiosek, truck dowiozl nas do klimatycznego miasteczka (u nas nazwanoby je wioska) - Hongsa. Byla sobota i bank zamkniety (bankomatow tez brak), a na granicy udalo mi sie wymienic tylko rownowartosc 50 PLN w batach, ale na szczescie Ani udalo sie dokonac tego w jednym z gesthousow. W ten oto sposob stalismy sie milionerami, bo w sumie mielismy ponad milion kip (tak nazywa sie tutejsza waluta).

Nastepnego dnia probowalismy bezskutecznie wypozyczyc rower. Mozna to zrobic wylacznie w naszym gesthousie, ale jego wlascicielka - jedyna osoba mowiaca nieco po angielsku gdzies zniknela... Skonczylo sie na tym, ze zrobilismy sobie mily spacer po okolicy, a do pobliskiej dzungli pojechalismy... na sloniu!

Tak, nareszcie przyszla i nasza kolej, a za razem tansza od poprzednich oferta, w dodatku liczona za dwie osoby, nie za jedna, i obejmujaca dwie godziny jazdy, a nie jak w poprzednich miejscach pol badz jedna. Frajda byla niesamowita, bo slon bal sie wszelkich przejezdzajacycych przez wioske (no dobrze - tu nazwe je miasteczkiem) pojazdow i momentami mial ochote udac sie zupelnie gdzies indziej z nami na grzbiecie. W dzungli za to zapytalem przewodnika, czy moge sie z nim zamienic i usiadlem na sloniowej glowie :) Ciekawie bylo... A i trasa bardzo ladna.

Zdjecie z wewnatrz sloniowego kosza, w ktorym to jechalismy. Pelni glownie role oslony przed galeziami.

zdjecia ze spaceru:

dzieci:

Ku granicy z Laosem

2010-05-18T15:43:00.001+02:00

Trase znalezlismy na forum travelbit.pl
Do Thung Chang dojechalismy (z Sukothai) ok. 1 w nocy, jako ostatni pasazerowie autobusu, w ktorym przy wlaczonej klimatyzacji bylo 36 st. C. Chwile przed dojechaniem na miejsce zatrzymalismy sie kolo sklepu 7-eleven (zaproponowano nam kupno czegos do jedzenia), pozniej zas zaproponowano nam nocleg w pokoju malego domku dla kierowcow, a takze prysznic (no... taka tutejsza wersje lazienki w kazdym badz razie). Panowie byli bardzo goscinni. Wyjasnili nam tez o ktorej mamy transport do granicy.

Rano przybyl (jak sie pozniej okazalo) nowy bileter. Zawiozl mnie na motocyklu do pobliskiej zarciowni, gdzie udalo mi sie zamowic 2 dobre posilki na wynos, ktore w dodatku zostaly przez owego mlodego mezczyzne oplacone. Zjedlismy ze smakiem ryz z mieskiem i czymstam, pozegnalismy sie i poszlismy we wskazane miejsce.

O 9:30 przyjechal busik z klimatyzacja, ktory w 2 godziny dowiozl nas na przejscie graniczne. Zjedlismy tu male, obiadowe co nieco, nastepnie kolejne dwie godziny spedzilismy zalatwiajac formalnosci oraz przemieszczajac sie pieszo miedzy przejsciem Tajlandzkim a Laoskim (1 km).

Na tajlandzkiej granicy wszystko poszlo sprawnie, szybko i milo. Na Laoskiej jednak czas plynie inaczej. Musielismy poczekac, az sie ktos pojawi w odpowiednim okienku, skieruje nas do innego gdzie sie kupuje wizy (jednoczesnie informujac, by wrocic z wiza). Na kogos w drugim okienku tez musielismy poczekac, bo to pora obiadowa... Pozniej formularze itp. - troche sie zeszlo. Humor popsula nam tylko cena wizy (35 USD zamiast 30-u, o ktorych czytalismy w Internecie). Kilka razy sprawdzono, czy mamy wszystkie pieczatki, a karteczke zwrotna przyszyto do paszportow, by sie nie zgubila.

Na dalszy transport na szczescie nie musielismy dlugo czekac, wlasciwie to on czekal na nas - od momentu gdy doszlismy w okolice przejscia laoskiego. Pomogl nam nieco informujac panow w okienkach, ze czekamy, czego potrzebujemy itp.

Jaki jest Laos? Zielony! To jedna wielka wies przedzielona gestym lasem, gdzie 70 % drog nie ma asfaltu, to niektorych miejscowosci mozna wylacznie doplynac, bo drog w ogole nie ma... Komorki nie dzialaja, Internet jest rzadkoscia (tylko w 'duzych' miastach). Ogolnie bardzo fajnie, bo wiejsko :) A - i czerwony, bo to Demokratyczna Republika Ludowa.

Poniewaz wcale jednak nie jest tu wiejsko tanio (szczegolnie transport rzeczny jest dosc kosztowny), zapraszam do rozsylania linkow z nasza strona oraz do korzystania z akcji pocztowkowej :)
szczegoly na:

http://tropemszczescia.pl/

Sukhotai

2010-05-18T15:24:00.001+02:00

O pierwszej w nocy docieramy do Sukothai. Rozkladamy namiot wsrod palm przy autobusowym dworcu.

Rankiem zwijamy go, idziemy cos zjesc i wracamy na dworzec by autobusem dotrzec do oddalonych o 12 km ruin. Rozrzucone na obszarze kilku kilometrow kwadratowych podzielone zostaly na trzy obszary (wstep oddzielnie platny). Postanowilismy zwiedzic jeden z nich - centralny, bo wydal nam sie najciekawszy. Plecaki zostawilismy w wypozyczalni rowerow, ale zwiedzac poszlismy pieszo. Bylismy chyba jedynymi pieszymi turystami, mimo to wcale nie zalowalismy tej decyzji.

Ruiny w roznym stanie, niektore w miare ciekawe, inne moglyby zwrocic czyjas uwage w mniej ciekawym otoczeniu. Zadziwia ich zageszczenie. Po co komu bylo ich tyle na tak malym obszarze?

Gdy dochodzi poludnie nawet wysokie kolumny praktycznie nie maja cienia, a tam gdzie sie go znajdzie termometr (dzieki Ha3o :)) wskazuje 40 st. C. To troche za duzo dla nas. Nawet teraz, gdy marzniemy w klimatyzowanym busie, w 25 st. C (ja mialem gesia skorke). Uparcie brniemy jednak przez kolejne obiekty, pijac przy tym litry wody.

W sloncu bylo 50 :)

Poznym popoludniem ruszamy w strone Laosu.

Znow Bangkok - plywajacy market

2010-05-18T15:15:00.001+02:00

Ania uparla sie, by jednak sprawdzic, czy zdjecia przedstawiajace 'floating market', czyli taki bazar na lodziach, bedacy jedna z glownych wizytowek Bangkoku na prawde - jak pisza w Lonely Planet - jest obecnie malo ciekawy i skierowany wylacznie na turystow, a przedstawiajace go na pocztowkach zdjecia zostaly zrobione 20 lat temu.

Dlatego wlasnie, choc bylismy juz 130 km od Bangkoku postanowilismy wrocic w jego okolice, na Damnoen Sudak (30 km od Bangkoku) - najwiekszy z plywajacych marketow.

Na dworcu autobusowym kilka osob z rzedu potwierdzilo, ze mozemy dojechac tam autobusem, ktory nie przejezdza przez Bangkok. Skorzystalismy z tej okazji, tym bardziej, ze cena byla bardzo korzystna. Wysadzono nas 'gdzies' na krzyzowce - do teraz nie bardzo wiemy gdzie. Tam na przystanku spotkalismy pare, dzieki ktorej w ogole udalo nam sie dotrzec na miejsce. A oto jak sie to odbylo.

Lamana angielszczyzna wyjasnili nam, ze tez tam podazaja i mozemy jechac z nimi. Zatrzymali rejsowa polciezarowke, wsiedlismy i wysiedlismy tam gdzie oni, a gdy przyszlo do placenia okazalo sie, ze zaplacili i za nas! Pozniej wsiedlismy na pake pickupa jego mamy i pojechalismy do buddyjskiej swiatyni, gdzie dano nam jesc, prawdopodobnie z okazji stypy, bo i wszyscy byli na czarno, nastepnie drugim samochodem pojechalismy do rezydencji jego ojca, a pozniej rozbilismy sie namiotem przed ich domkiem w poblizu plywajacego marketu. Wieczorem poogladalismy jeszcze zdjecia, a on pokazal nam jak potrafi zrobic bitboksa, co tez bylo ciekawe. Rankiem o trzeciej w nocy obudzili nas, by sie na szybko pozegnac - jechali do Bangkoku, zostala tylko jego mama.

Wstalismy po szostej rano, dostalismy kawe i po zupce i poszlismy - a wlasciwie to zostalismy zawiezieni - na floating market. Byla siodma rano i lodek tyle co kot naplakal, choc trzeba przyznac, ze te ktore byly robily niezly klimat. Do pocztowek jednak daleko, mimo to udalo nam sie na jednym ze zdjec ujac je podobnie.

Za to Ania znalazla nieopodal slonia - przyszedl pod sklep (taki normalny market, nie lodke na szczescie) na zakupy.

Pozniej juz nie poszlo niestety zbyt gladko, bo 30 km do Bangkoku jechalismy prawie dwie i pol godziny, pozniej kolejne dwie do Ajutai - miejsca, z ktorego mielismy nadzieje sprobowac zlapac stopa, pozniej duzo szlismy pieszo, zeby wyjsc z niej na wylotowke i zrobilo sie ciemno, a tam psy malo przyjemne. W koncu stopa zlapalismy na ostatnie 500 metrow, ktorych przejscie te oto zwierzaki nam utrudnialy znacznie i cudem po 10-u minutach zlapalismy autobus-widmo (pozarozkladowy), jadacy do Sukhotai, dokad to zmierzalismy.

Dookola Konchanaburi

2010-05-18T14:53:00.002+02:00

Znow mamy ochote zwiedzac, chociaz Ania wieksza. Kryzys jakby minal. Trafilismy do malego miasteczka (Kanchanaburi), w ktorym duzo jest do zwiedzania (to co widzielismy opisalem w poprzednim poscie), a w dodatku lezy w ciekawej okolicy, ktora choc nie jest blisko jest w naszym zasiegu, a z daleka wyglada bardzo ladnie. Dlatego tez postanowilismy sprobowac jazdy malym motocyklem.

Pan z wypozyczalni z poczatku nie mogl uwierzyc, ze nigdy na czyms takim nie jezdzilismy, ale pozniej objasnil co i jak, a ze to wersja automat, czyli bez zmiany biegow, dalismy rade.

Pojechalismy na stacje benzynowa, poprosilismy 'do pelna' i ciezsi o prawie trzy litry paliwa pojechalismy w strone zespolu jaskin, pelniacych role buddyjskich swiatyn.

Wpierw mnich wskazal nam droge, pozniej poszlismy za strzalkami, a gdy bylismy juz w srodku, okazalo sie, ze weszlismy wyjsciem. Przechodzilismy wewnatrz z groty do groty, a w kazdej budda - jeden lub wielu.

Pozniej staralismy sie kierowac w strone Nam Toku, co z racji okrojonej mapy poskutkowalo mila przejazdzka po pieknej okolicy, acz niekoniecznie wlasciwa droga.

Koniec koncow uzylismy planu awaryjnego i zamiast do koncowej stacji kolei smierci, gdzie spodziewalismy sie zobaczyc zagubiona posrog gor wioseczke, pojechalismy zobaczyc slonie.

Bylo ich kilka; jeden jakby tanczyl do muzyki, drugi jadl podwieczorek, inne wlasnie ruszaly z turystami na swych grzbietach. Zrobilismy im kilka zdjec, ale nasz budzet uznalismy za zbyt napiety, by dolaczyc do szczesliwcow siedzacych (na specjalnych lawkach) na grzbietach tych wielkich stworzen.

W drodze powrotnej zaczelo padac. Skuter ma te wade, ze nie ma owiewki. Przy predkosci 60 km/godz. krople bola jak grad. Przeczekalismy pod zadaszeniem moment najwiekszej ulewy i pojechalismy dalej, bo zaczynalo sie juz robic ciemno, nawet bez zmoknietych, mocno przyciemnianych okularow przeciwslonecznych.

Nastepnego ranka pojechalismy jeszcze do pobliskiej swiatyni buddyjskiej, gdzie akurat trafilismy na ceremonie majaca zapewnic szczescie rodzinom osob w niej uczestniczacych (kazda przygotowala talez ze swieczkami - po jednym za kazdego czlonka rodziny, a ilosc swieczek byla zalezna od - uwaga - dnia, w jakim dana osoba sie urodzila!

Opuszczajac Kanchanaburi, zajrzelismy jeszcze na bazar, a pozniej juz w droge...

Kachanaburi - most na rzece Kwai

2010-05-11T16:06:00.001+02:00

Most jest slawny - nakrecono o nim nawet film. Gdy sie nie zna jednak jego historii, to most jak most, w dodatku to stalowa kopia (oryginal byl drewniany), choc z jednej strony piekne za nim widoki. Troche inaczej sie go zwiedza odwiedziwszy wczesniej polozone tuz obok muzeum przedstawiajace jego historie. Podobnie jak przy budowie kolei transsyberyjskiej, tak i tu zginelo wiele osob: 16 tys. jencow alianckich i 100 tys. ludnosci cywilnej. Most budowali (nadzorowali budowe) Japonczycy.

Samo muzeum dosc specyficzne, bo oprocz dzialu poswieconego jak nalezy odpowiedniej tematyce, zawiera rowniez inne pomieszczenia, ktorych zawartosc ma sie nijak do historii mostu. Np. w jednym z pomieszczen sa gabloty z mineralami oraz... Modne kobiece stroje - nie wiadomo z jakich czasow (wygladaja jak obecne).

Nijak do historii w ogole maja sie rowniez niektore opisy. Np. pomylony jest podpis flagi Syrii (Syryjska ma tu trzy gwiazdki zamiast dwoch), helm jest nazwany mieczem, a wydarzenie z roku 1918 podpisane jest jako z drugiej Wojny Swiatowej.

Mimo to jednak udalo sie znalezc nieco ciekawych eksponatow i opisow, pozwalajacych w pewnym stopniu wyobrazic sobie jak wygladala budowa tejze linii kolejowej.

Na terenie muzeum, pod jednym z motocykli wygrzewal sie taki oto zwierzak

Przy okazji pieszej wycieczki zobaczylismy tez male lamparty. Mozna sobie za oplata zrobic z nimi zdjecie. Wsparcie przeznaczane jest na pozywienie dla nich oraz leki. Przykro jednak az patrzec, na te biedne zwierzeta, ktore choc male, przykute sa do drewnianego stolu mocnymi, krotkimi lancuchami. Mimo to i ja nie moglem sobie odpuscic i nie poglaskac malenstwa. Malenstwa, kociaka, jednak o silnych lapkach :)

W Kachanaburi tez wszyscy jezdza na skuterach i motocyklach (samochody tez sa oczywiscie), wiec zeby chodniki nie byly bezuzyteczne zastawia sie je a to kwiatami w doniczkach, a to budkami z jedzeniem, a to znow na ich srodku stawia sie latarnie - pomyslow maja mnostwo. Skutek taki, ze albo co chwila schodzi sie na jezdnie, albo - czesciej - po prostu idzie sie jezdnia.

Maja tu dobre (smaczne, ladnie wygladajace i tanie) owoce - nie wiemy jeszcze jak sie nazywaja. Na zdjeciu widac owoc w polowie obrany.

Kupilismy tez sobie owoc palmy kokosowej, choc nie jest to kokos jaki znamy w Polsce. Zawiera duzo wiecej mleczka kokosowego i duzo mniej bialego miazszu. Ciekawa odmiana w porownaniu z pita wciaz woda mineralna :)

Przechodzilismy obok cmentarza aliantow, ale raz ze byl malo ciekawy, to jeszcze wlasnie go zamykano.

Poszlismy wiec na polozony tuz obok cmentarz chinski. Znacznie roznil sie od wszysktich innych, jakie do tej pory widzielismy. Podzielony na kilka czesci, w kazdej inne groby. Inne tez zdobienia, wszedzie duzo kolorow - Chinczycy bardzo je lubia.

Zblizal sie zachod slonca, gdy poszlismy dalej - trafilismy do chinskiej swiatyni. Tu kolorow bylo jeszcze wiecej :)

Z okien zas straszyly przestraszne stwory

A pozniej, to juz nawet chmury byly kolorowe :)

Bangkok

2010-05-07T18:18:00.002+02:00

Jeszcze nigdzie, chyba nawet w Krabi, nie spotkalismy tylu turystow. Czesc miasta (niektore ulice) sa wlasciwie wylacznie nim poswiecone. Sa PUB-y brytyjskie, gdzie mozna przy piwie ogladac mecze, sa irlandzkie z muzyka, jest nawet dyskoteka dla turystow.

Po raz pierwszy udalo nam sie skorzystac z Couchsurfing.net, za co jestesmy bardzo wdzieczni naszej gospodyni. Nawet tu jednak turystow jest na raz kilka do kilkunastu osob, wymieniajacych sie co kilka dni.

Po ulicach jezdzi sie lewa strona, ale chodnikami chodzi prawa, zgodnie z oznakowaniem spotykanym nie tylko na kladkach dla pieszych, ale i np. stacjach podniebnej kolejki.

Powszechny zwyczaj zdejmowania butow przed wejsciem wydaje sie istniec tylko w prywatnych mieszkaniach i swiatyniach (wczesniej byl w malych sklepikach, niektorych kafejkach, a przede wszystkim hotelach).

Adresy, oprocz miasta i ulicy zawieraja rowniez najblizsza glowna ulice badz region. Wiele z nich wydaje sie nazywac po prostu: poprzeczna XX (nastepnie podawana jest nazwa glownej ulicy).

W Sky Trainie, o ktorym wspomnialem (tutejszy jest juz obslugiwany przez ludzi) sa oznakowane miejsca dla mnichow.

Powszechnie obecne wojsko i policja (mundurowi bardziej i mniej uzbrojeni) sami rowniez chetnie korzystaja do robienia sobie zdjec w mundurach. Ciekawe, czy pozniej mozna ich znalezc na face booku. Jest rowniez policja turystyczna - rozmawialismy z jednym z jej przedstawicieli. Grzecznie poinformowal nas, ze lepiej przejsc do parku naokolo, niz zapuszczac sie w uliczke, ktora chcielismy pojsc na skroty. Na koniec przestrzegl tez przed korzystaniem z riksz (tuk-tukow), po czym odjechal na swym skuterku w swoja strone.

Oddzielnym tematem sa parki. Nie sa gigantyczne, a korzysta z nich stosunkowo duzo osob, ale mimo to jest tam przyjemnie i nie ma tloku. Najwazniejsza roznica (w stosunku do naszych) polega jednak na tym, ze tu wiekszosc osob spedza czas aktywnie. U nas najwyzsza forma aktywnosci w parku jest spacer, czasem rower, a place ruchowe sa wylacznie dla dzieci. W Bangkoku odwiedzilismy kilka parkow i w kazdym z nich bylo po kilka wydzielonych placow dla osob cwiczacych, a do tego na kazdym z nich innego rodzaju przyrzady do cwiczen (silowe - choc bez ciezarkow - lub rozciagajace).

Oprocz tego boiska, trasy do biegania, a na innych wydzielonych przestrzeniach grupy cwicza aerobic, taniec, tchai chi. Do tego boiska do siatkonogi, siatkowki, ping-ponga, badbingtona - wszystko zajete i uzywane zgodnie z przeznaczeniem. Sa tez przestrzenie, gdzie mozna sobie po prostu odpoczac. I toalety. Nikt tego nie dewastuje, nie widzielismy nikogo z alkoholem. Gdy sie to widzi, az samemu ma sie ochote dolaczyc. Na tym polega wlasnie ich wyjatkowosc.

Dotarlismy dzis do ambasady rosyjskiej, w ktorej powiedziano nam, ze nie mozemy tu ubiegac sie o wize do tego kraju, poniewaz tu nie pracujemy. Spedzilismy tam ok. pol godziny i to wystarczylo, by powachac czym pachnie biurokracja rosyjska. Cena wizy zalezy od kraju, w ktorym sie przebywa, skrocona (jednodniowa) forma przydzielania wiz nie dziala, w dodatku nie kazdy moze sie tu w ogole o wize ubiegac.

Swiezo wstawiona gazetka na murze ambasady...

Pocieszajacym faktem jest to, ze udalo nam sie dostac wize do Mongolii. :)

O demonstracjach nic nie napisze, bo takowych przez ponad tydzien nie spotkalismy. Co najwyzej nieduze grupy siedzace sobie spokojnie z zoltymi flagami. To, ze bywa inaczej potwierdzaja wylacznie wszedobylskie patrole uzbrojonych mundurowych, zazwyczaj siedzacych na krzeselkach i czekajacych na koniec czasu pracy.

Swiatynie - oj, duzo tu ich. Kazda bardziej zlota od drugiej, z wieksza iloscia posagow buddy albo z wiekszym posagiem buddy niz pozostale.

Najwiekszy, ktorego udalo nam sie zobaczyc, jest tak duzy, ze musi lezec. Obudowano go oddzielnym budynkiem. Jedna jego stopa ma trzy metry wysokosci, sam zas posag metrow ma az 46.

Poza posagami buddy swiatynie lacza freski opowiadajace rozne, obce nam historie.

Z rzeczy duzych pozostala jeszcze Wielka Hustawka :)
Zeby bylo zabawniej, to tez element religijny. W jednej z najwazniejszych ceremonii braminskich (az do 1935 roku, gdy to zrezygnowano z tego elementu ze wzgledow bezpieczenstwa) hustali sie na niej mnisi.

Post jest dlugi m.in. dlatego, ze udalo nam sie znalezc tanszy net :) Duzo jest tez straganow ulicznych z tanim jedzeniem typu ryz plus wazywa albo miesko... Miesko bywa roznego rodzaju, ale wiekszosc jest jadalna.

Do niektorych dan trudno sie jednak przekonac :)

Kho Payam - post nudny, ale krotki

2010-05-04T17:33:00.004+02:00

Dla odmiany bedzie jezykiem dziecka z podstawowki.

Pojechalismy autobusem do Ranong. Po drodze widzielismy plantacje drzew i krzewow - wszystkie sadzone gwiazdziscie.

Zanocowalismy na trybunach pilkarskich,

wzielismy prysznic w remizie strazackiej,

a rano poplynelismy na wyspe Payam (Koh Payam, Kho Payam, Ko Payam - raz pisza tak, raz inaczej).

Na samej wyspie tez duzo plantacji - nie wiem tylko co to za drzewa. Kauczukowe?

Tez tak posadzone, ze porusza wnetrznosci, kiedy sie je mija. Ta wyspa byla duzo wieksza od tej, an ktorej bylismy poprzednio i wszyscy jezdzili skuterami i motocyklami.

Tylko my zrobilismy pieszo dwie najdluzsze trasy - jedna by sprawdzic miejsce na nocleg, druga - nastepnego dnia - przez pomylke (dotarlismy na te sama plaze).

Wykapalismy sie wiec tylko w Morzu Andamanskim (umyc sie trudno - mydlo sie nie pieni)

Tak sie radowala Ania

a tak ja :)

fale byly duze, woda slona i ciepla

i wrocilismy znow lodzia,

ale nie taka, tylko wieksza

sterowana przez tego oto pana

by nad ranem kolejnego dnia dotrzec do Bangkoku.

A o Bangkoku bedzie w innym poscie.

Wystarczy - wracajmy juz...

2010-05-04T17:23:00.001+02:00

W sumie, to juz nam wystarczy - czas wracac do domu. Tak sobie pomyslelismy odpoczywajac po Indiach w najstarszym lesie deszczowym swiata. Przez te ponad trzy miesiace przezylismy wystarczajaco duzo. Nasze bufory zapelnily sie pod prawie kazdym wzgledem. Dlatego to, co ogladamy zamiast budzic nasz zachwyt czasem wrecz nudzi. Palmy, plaze, zwierzeta, potrawy, budowle, nawet elementy kulturowe - trudno o cos na prawde nowego. Najchetniej wrocilibysmy do kraju na kilka tygodni, by dopiero pozniej znow kontynuowac podroz. Z nowym zapalem i nowym 'miejscem na przezycia'. Nie nalezymy do osob, ktore musza podrozowac latami. Przynajmniej na razie.

Mimo to postanowilismy podjac probe powrotu ladem, choc koszty samych przejazdow i wiz podobne sa do ceny przelotu (przelot do Londynu kosztuje 600 USD). Mamy nadzieje w czerwcu byc w Mongolii (kraju Mongolia - nie w rosyjskiej Mongolii), a pozniej wrocic koleja transsyberyjska (do Moskwy, a pozniej czymkolwiek do Polski).

Jestesmy nadal w Tajlandii. Tu tez rzeczywistosc kreuje Lonely Planet, choc juz nie tak wyraznie jak w Indiach (tam byly wielkie szyldy: 'polecane przez Lonely Planet'). Poslugujac se tym przewodnikiem trafiamy wylacznie w miejsca bardzo turystyczne. Szczescie w nieszczesciu, ze znow na skraju sezonu. W Sikkimie (Indie) bylismy na poczatku, tu ten sie wlasnie konczy, bo zaczyna padac. Ale i tak spotykamy miejscami rownie duzo turystow, jak miejscowych.

Co u nas.
Udaje nam sie znajdowac tanie hotele i uliczne jedzenie, mimo to przekraczamy srednio zalozona przed wyjazdem dzienna stawke prwawie o polowe. To dlatego, ze nie mozemy znow sie zmobilizowac, by podrozowac autostopem - pretekst zawsze sie znajdzie. Bo moze szybciej, wygoniej, bo mozemy sie nie dogadac i znow trzeba bedzie sie wyklocac, albo wyladujemy po srodku niczego, a tu czas ucieka - trzeba wizy wyrobic. Moze tez wspomnienia po Krabi, gdzie kazdy chcial kase za podwiezienie - nawet jesli ustalone bylo inaczej. Moze tez mniej mamy zaufania po Indiach, tym bardziej, ze niekdtore stosowane tam chwyty spotykamy i tu, gdzie jestesmy teraz. Trudno uwierzyc, by riksiarz chcial faktycznie wozic nas przez godzine po zabytkach za 10 batow (1 PLN). Gdy idziemy ulica handlarze wciskaja w rece ziarenka dla ptakow - prawie sila. To juz nie Malezja - tu trzeba znow sie miec na bacznosci, choc rzecz jasna Tajlandii daleko pod tym wzgledem do Indii. Na szczescie jak dotychczas wszystko uklada sie dobrze.

Znow wedrujemy cieplym krajem... - Tajlandia

2010-04-28T18:50:00.002+02:00

Mial byc dlugi post, ale zaoszczedze Wam narzekania.

Drogi net tu bardzo (prawie 4 PLN za godzine, pozniej bedzie 6, wiec post kosztuje 1/3 dniowki). Poza tym drogie zycie (poza noclegami - sa w rozsadnych cenach) - wiele rzeczy drozszych niz u nas w kraju. Chyba powinnismy eksportowac wiecej do Tajlandii.

Poza tym miasta sa brzydkie. Ludzie znosni, ale ciezko sie z nimi dogadac. Przewodnik, chociaz to samo wydawnictwo, z ktorego korzystalismy dotychczas (Lonely planet) - nie jest jasno napisany. Kazda informacja turystyczna zajmuje sie bardziej sprzedaza wycieczek niz informowaniem turystow. Bankomat kazdorazowo pobiera 150 batow (15 PLN) za wyciagniecie z niego pieniedzy. Gdy sie pyta kogos o droge, zwykle pytaja gdzie jest moj motocykl, albo jak tu dotarlem. Przynajmniej dobrze o tyle, ze wojskowe kontrole na glownych drogach (posterunki sa co kilkanascie km, ale tylko na jednym sprawdzali dokumenty) daja nam spokoj jak na razie.

Dopiero po oddaleniu sie od niezwykle turystycznego miasta zobaczylismy kawaleczek przyrody. I to tez otoczony zabudowaniami kurortu. Udalo sie jednak zrobic kilka zdjec.

Jaskinia. Wlasciwie to przyplynelismy, zeby ja zobaczyc.

Gdy sie zaglebic, mozna znalezc jeszcze mniejsze - o takie:

A jak sie wyjdzie, na plazy male krabiatka buduja swoje wlasne osady. Takie male zabudowania dla jednego krabiatka - norka i duzo kulek z piasku :)

Trzymajcie kciuki, zebysmy trafili w jakis ciekawszy i przyjemniejszy obszar. Najchetniej tez tanszy :)

Wyspa, plaza, palmy i... rafa koralowa!

2010-04-27T10:11:00.001+02:00

Filmy przyrodnicze sa niczym, w porownaniu z rzeczywistoscia. Przynajmniej jesli chodzi o rafe koralowa. Oczywiscie, jesli sie wie gdzie znalezc odpowiednie miejsce. Mnogosc barw i ksztaltow, ale tez i wzorow jest niesamowita. Gdyby stworzyc kolekcje mody oparta na rafie i jej mieszkancach, z pewnoscia zostala by seroko zauwazona nie tylko w kraju. Tak przynajmniej sobie myslalem, ogladajac ja.

Pojechalismy na polusnie, ale nie do Singapuru, jak planowalismy wczesniej, a na wyspe Kapas (Pulau Kapas). To 18 km na poludnie od Kuala Terengganu, a pozniej 6 km lodzia.

Po noclegu w najtanszym pokoju, ktory choc z lazienka i w przyjaznym miejscu byl jednak dla nas zbyt duszny, postanowilismyu sie przeniesc w przyjemniejsze do spania miejsce, czyli pod wlasny namiot. Znalezlismy sie w ten sposob na pieknej, pustej, piaszczystej plazy, gdzieniegdzie porosnietej palmami i z przejrzysta woda w kolorze lazurowym.

Woda ciepla, mozna wiec moczyc sie do woli, tyle ze bardzo slona, wiec nieprzyjemna w smaku. Mielismy dostana od nasej kolezanki Ewy maske z rurka, ale nie dla mnie rozmiar, wiec szybko zarzucilem pomysl plywania w niej i rzucilem ja Ani. Myslalem, ze radosnie po nia skoczy, ae tylko rpzemieszczajac sie spokojnym krokiem popatrzyla, jak maska po chwili znika pod woda. Na szczescie woda jest przejrzysta a slonce mocno swieci, wiec udalo sie ja odnalezc :)

Podplynalem do pobliskiej malenkiej wysepki. Nie udalo mi sie wejsc na nia, gdyz skaly byly tak ostre, ze ciely przy kazdym dotknieciu. Zobaczylem tam jednak przez wode niezwykle kolorowa rybe. Byla zielona, miala niebieskie pletwy, a przy glowie czerwone kreski. Bylo takich kilka i zupelnie sie nie baly podplywajac bardzo blisko. To raczej ja staralem sie je co chwile odganiac, by mnie nie dotknely.

Na plazy swe norki maja kraby i krabiatka. Za dnia odpoczywaja w ich cieniu, za to wieczorami wychodza i biegaja po plazy w poszukiwaniu pozywienia. Nie wiem czym sie zywia, ale biegaja bardzo szybko i... o dziwo bokiem.

To nie krab, ale fajniejsze zdjecie. Mnie sie wydaje ze to waran. W przewodniku pisza - monitor-lizard. Takie sobie chodzily niedaleko naszego namiotu.

Snorkeling, to takie plywanie w masce i z rurka, tyle ze dodatkowo w kapoku i w celu podziwiania tego, co jest pod powierzchnia wody. Postanowilismy sproboweac i tego, tym bardziej, ze byla to okazja do zobaczenia na wlasne oczy rafy koralowej. Oprocz masek, rurek i kapokow dostalismy tez po kromce chleba. Pani dajac go nam wyjasnila, ze to dla ryb. Motorowka zawieziono nas na pobliska druga wyspe. Tam zobaczylismy plywajace w akwarium male zolwiki, a pozniej wskoczylismy do wody i napawalismy sie rafa i jej mieszkancami. Chleb nie byl niezbedny, choc skuteczny - rybki praktycznie wyrwaly go Ani z reki. Gdzie sie nie ruszyc bylo widac nowe gatunki ryb, czesto o niezwykle intensywnych kolorach i nadzwyczaj ciekawych wzorach. Jedna nawet udawala koralowca. Sama rafa tez bardzo roznorodna - drzewkowate, bulowate, gabczaste... Cala masa roznorodnych stworzen przyczepionych do podloza. Widac je bylo bardzo dobrze, bo w tym miejscu bylo plytko (byl odplyw) i slonce dobrze je oswietlalo. Maski troche przyblizaja chyba w dodatku, wiec czasem sie balismy, by czegos nie dotknac :)

Pozniej wrocilismy na nasza plaze :)

Niestety rafy nie udalo nam sie sfotografowac rafy. To co widzicie powyzej, to... zaslonka w naszej hotelowej toalecie :) W ramach przeprosin informuje, ze uaktualnilem post o Sikkimie :)

Kuala Terenganu

2010-04-22T08:08:00.000+02:00

Kuala Terenganu slynie z kilku rzeczy. Po pierwsze lezy nad Morzem Chinskim, a tutejsi Malajowie produkuja tradycyjnymi metodami lodzie, kupowane rowniez przez Europejczykow. Poza tym jest tu tradycyjna wytwornia batiku (to taki rodzaj materialu we wzorki), plywajacy meczet, meczet zwany krysztalowym, kolo ktorego jest wiele miniaturowych (ale duzych) meczetow z calego muzulmanskiego swiata.

Do wytworni batiku i plywajacego meczetu jeszcze nie dotarlismy. Opisze zatem co widzielismy :)

Od poczatku. Przyjechalismy tu, poniewaz slyszelismy o tym miejscu od naszej kolezanki Ewy (tej wracajacej przez Gruzje z powodu problemu z wiza do Iranu). Spedzilismy 10 godzin w autobusie, a nastepnie 5 na przebyciu kilku kilometrow, jakie dzieli stacje autobusowa od Awee Guest House, w ktorym chcielismy sie zatrzymac. Powinno sie tam dac doplynac lodzia, ale gdy jej szukalismy kierowano nas do innej przystani niz w przewodniku gdzie nie bylo nikogo obslugujacego male lodzie stojace przy nabrzezu, a pozniej w informacji turystycznej powiedziano, ze lodz plywa raz dziennie i to o 5 rano. W koncu pojechalismy bajkowym (udajacym piernik, przynajmniej w kolorze) autobusem turystycznym i dalej poszlismy pieszo.

Na miejscu dostalismy do dyspozycji jeden z domkow stojacych na wodzie. Dokladniej rzecz biorac ten:

Drzwi sie nie zamykaly sie na nic poza haczykiem od zewnatrz, podobnie z przesuwanymi prowadzacymi na werande i prysznic (z dziura w podlodze pelniaca role toalety - wszysko do rzeki), ale za to spokojnie, klimatycznie i mimo braku mozliwosci drzwi na klodke badz zamek, a nawet mozliwosci przysloniecia okna od strony wody czulismy, ze nasze bagaze sa tam bezpieczne. Pozniej okazalo sie, ze dodatkowo do dyspozycji mamy tam za darmo pitna wode, mozliwosc wypozyczania rowerow i kajaka, z czego nie omieszkalismy korzystac wielokrotnie.

Wlasciciel calego obiektu zajmuje sie glownie budowa lodzi. Dzieki temu moglismy pokrecic sie po budowie i zobaczyc jak wyglada praca przy nich. Zobaczylismy dwie, ktorym do ukonczenia brakuje juz tylko kilku miesiecy pracy (lodz buduje zespol ludzi przez ok. trzy lata).

Lodz rejsowa. Bedzie gotowa za trzy miesiace

Lodz dla lowiacych ryby. Jest szersza, z tylu plaska, wymaga dwa razy wiecej drewna (o ile pamietam ok. 20 ton). To specjalne ciezkie, ale mocne drewno.

Poniewaz zdarza nam sie dosc czesto, ze jestesmy w odpowiednim miejscu i czasie, by zobaczyc cos, co zdarza sie rzadko, mielismy okazje obserwowac rowniez wodowanie gotowej juz lodzi.

Tu jeszcze na podescie, na ktorym zostala opuszczona do wody przez wielka spalinowa wyciagarke.

Tu juz wyciagnieta z podestu przez inna lodz. Teraz utrzymuje sie juz samodzielnie na wodzie.

I juz na glebokiej wodzie. Jeszcze bez wlasnego napedu, dlatego holowana przez inna. Przewidziana jest na 12 osob, ma prysznic, kuchnie, miejsca do spania... Wszystko czego potrzeba by dlugo plywac.

Jak moze zauwazyliscie, na drugim brzegu znajduje sie wiele meczetow. To sa wlasnie miniatury, o ktorych wspomnialem na poczatku posta. Kajakiem mozna od nas doplynac tam w pol godziny, ale my wolelismy pojechac rowerami, co zajelo ponad dwie, bo i droga byla bardzo naokolo, i trzeba tez bylo sobie zrobic postoj na pyszna herbate ze skondensowanym mlekiem i gora lodu...

Mimo poczatkowych problemow ze znalezieniem odpowiedniej drogi jechalo sie bardzo przyjemnie

A im blizej tego miejsca, tym widoczki byly ladniejsze

Wreszcie jednak dotarlismy - oto brama wjazdowa. Za nia napis: Selamat datank ke Welcome to Taman Tamadun Islam - Islami Edutainment Park

Wstep byl platny, ale ostatnio przestalismy sie tak sztywno trzymac zalozonego budzetu i pozwolilismy sobie na zwiedzenie tego ciekawego miejsca i tym samym opisanie go dla Was. Bilet wstepu jest w postaci ksiazeczki ze zdjeciami obiektow i ich nazwami, a nazywany jest paszportem. W cenie jest rowniez maly posilek w tutejszej restauracji. Zostawilismy przed wejsciem rowery i weszlismy do srodka, starajac sie przemykac w cieniu. Bylo niewiele popoludniu, a slonce grzeje tu niezwykle mocno. Zwykle czlowiek widzi opalenizne dopiero wieczorem. My zostalismy opaleni juz po drodze - i to mocno. Slonce po prostu nas bolalo. Z cieniem jednak byl problem, bo swieci prawie pionowo, wiec jest go niewiele.

Postanowilismy zrobic zdjecie kazdego z meczetow, Wam jednak zaprezentujemy kilka najciekawszych, zeby Was nie zanudzac ;>

Pierwszy byl chinski. Jak dobrze pojdzie - zobaczymy oryginal, bo Xi'an lezy na naszej trasie

Drugi byl kopia chyba najdziwniejszego meczetu, jaki sie zachowal z dawnych wiekow. Znajduje sie w miejscowosci Agadez

Ania probowala dostac sie do srodka, ale nikt nie otwieral. To Sultan Ahmed - jego wnetrze widzielismy w Istambule.

A tak wyglada calosc makiety:

Precyzja wykonania pozwala tez na zrobienie takich zdjec, na ktorych wyglada jak w normalnych rozmiarach

A tak z bliska wyglada z bliska Mohamed Ali

Przy niektorych byly platformy pozwalajace na zobaczenie calosci od gory

Gora wyglada mniej wiecej tak

Udalo nam sie odnalezc rowniez inne miejsce, w ktorym bylismy. Oto cytadela w Aleppo w Syrii. Wtedy zrobilismy sobie zdjecie mniej wiecej w tym samym miejscu :)

Zwiedzanie trwalo juz dlugo, kiedy w koncu glodni i zmeczeni pod wieczor dotarlismy do jednej z ostatnich budowli. Byl nia Taj Mahal. Nie udalo sie w Agrze, przynajmniej zobaczylem go tutaj.

Tyle na dzis. Trzymajcie kciuki, by nogi poniosly nas we wlasciwym kierunku...

Taman Negara, czyli Park Narodowy

2010-04-21T11:07:00.002+02:00

Parkow narodowych Malezja ma podobno 16. Mimo to gdy sie powie Taman Negara (czyli wlasnie park narodowy), wszyscy wskazuja ten sam. I to niezaleznie od odleglosci od niego. Przeczytalismy w przewodniku, ze jest tam jedna z najstarszych dzungli (lasow deszczowych) na swiecie i pojechalismy sprawdzic jak takie cos wyglada.

Ogladam korzenie przewroconego drzewa. Z tych wiekszych.

Przezycie ciekawe, bo las obfituje nie tylko w wiele gatunkow roslin, czesto o gigantycznych rozmiarach, to jeszcze jest bardzo... zamieszkaly. Gdzie sie nie pojdzie, cos ucieka, albo spiewa, albo udaje alarm samochodowy (w dodatku bardzo glosny), albo jest pijawka i probuje sie z Toba blizej poznac. I to wcale nie w wodze, lecz na ladzie.

Sciezki blizej glownej miejscowosci sa znacznie bardziej turystyczne, niz te w glebi. Nie dotyczy to tylko ich oznakowania, ktore wszedzie jest takie samo. Wszedzie jest, ale... trudno za nim podazac, a juz na pewno ustalic dystans.

Jednym z miesc, ktore jest bardzo rozreklamowane, jest jeden z najdluzszych na swiecie mostow linowych. Poszlismy tam. Najpierw, po godzinie marszu, okazalo sie, ze wstep jest platny, pozniej ze czynna jest tylko polowa trasy, pozniej, ze nie stanowi calosci, tylko chodzi sie od slupa do slupa, az w reszcie... ze nie jest w cale mostem - nie plynie pod nim woda. Jest po prostu dluga kladka na wysokosci dziesieciu metrow. W dodatku wejsie jest stosunkowo niedaleko wyjscia.
Chodzenie nia to ciekawe przezycie, ale nie tego sie spodziewalismy.

Na szczescie pozniej udalo nam sie zaglebic dalej w dzungle. Sciezki przestaly byc podestami (jak te w Puszczy Bialowieskiej) i nawet schodki wygladaly bardziej dziko.

Oczywiscie nie moglem sobie odpuscic przecwiczenia tego, czego uczylem sie na treningach :)

Poszlismy dalej, a szlak prowadzil przez wode. W dodatku taka, przez ktora plynely lodzie, wiec nie bardzo plytka. Szlo sie przez nia ciezko i dochodzilo do nikad. Wrocilismy wiec, by dowiedziec sie w tej samej informacji turystycznej, ze w tym miejscu jest tylko stanowisko do obserwowania zwierzat.

Nastepnego dnia probowalismy raz jeszcze, przekraczalismy juz oboje i z plecakiem. Dzieki doswiadczeniom z poprzedniego dnia i solidnemu kijowi dalismy rade, ale droga gubila sie posrod drzew i zrobilo sie ciemno. Wrocilismy znow przez wode juz w ciemnosci (dzieki naszym latarkom bylo latwiej). I nocowalismy po drugiej stronie. Kursowalismy sporo razy :)

Czas goni, chcemy skoczyc do Singapuru wyrobic wize do Mongolii, bo w Bangkoku podobno jest mniej przyjemnie teraz. I duzo ludzi blaka sie po ulicach w poszukiwaniu koszulek w kolorze czerwonym.
Jak sie uda, niedlugo znow napisze :)

Trzymajcie sie cieplo!

Welcome to Malaysia

2010-04-20T15:02:00.001+02:00

Jest prawie polnoc, podchodzimy do ladowania. Z glosnikow slychac glos pilota, ale jest trudno go zrozumiec. Wylapujemy tylko, ze po prawej mamy swiatla miasta, po lewej morze, i ze na miejscu jest 37 st. C. - No chyba w dzien!

Opuszczamy samolot. Jest wyraznie cieplo, moze kolo 30 st. C. Przechodzimy przez bramke z kamera termowizyjna - wykrywa, czy ktos ma goraczke. To w obawie przed AH1/N1. Obslugi chwilowo brak, albo jest zdalna. W kazdym razie nam na szczescie nic nie dolega.

Lotnisko polozone jest ponad 70 km od miasta, ale kursuja rejsowe autobusy. Jeszcze na lotnisku kupujemy bilety, Ania lapie zestaw w McDonaldzie i wsiadamy do autobusu. Jest nowoczesny, z klimatyzacja. Jedziemy szeroka, rowna droga. Ania pyta z zachwytem w oczach jak mi sie podoba. Odpowiadam jej, ze jest obrzydliwie... europejsko! I ze jakbym chcial zwiedzac Europe, pojechalbym na zachodd. Ale przyznaje, ze jest ladnie i czysto.

Odbieramy z autobusu bagaze i idziey w miasto w poszukiwaniu hotelu. Taksowki nie bierzemy, bo sobie licza juz taryfe nocna, a do China Town sa tylko 2 km.

Opuszczajac teren dworca mijamy drugi postoj taksowek. Sa ponad polowe tansze niz te od naganiaczy przy glownym wyjsciu. Cieszymy sie, ze nie dalismy sie tamtym naciagnac, ale tez i tym dziekujemy.

Jest cieplo i przyjemnie. Co troche pytamy o droge - na szczescie wszyscy zgodnie wskazuja ten sam kierunek. Jaka to mila odmiana po Indiach.

Docieramy do hotelu. Jego wizytowke otrzymalismy od Ewy, z podrozujacej rownolegle z nami pary (obecnie jezdzacej juz samotnie - wraca przez Stambul i Gruzje). Obsluga jest mila, ale tanich pokoi brak. Miejsc w dormitorium tez. Jedyna wolna dwojka jest z klimatyzacja, wiec drozszad - kosztje 40 ringitow. Udaje sie stargowac do 35, ale dla nas 30 to maksimum (1 ringit to prawie zlotowka), wiec nie bierzemy. Jest szansa, ze jutro zwolni sie miejsce w dormitorium. Jest juz porzed 3, na zewnatrz cieplo i bezpiecznie, do rana damy rade.

Ania wpada na pomysl - skorzystamy tu z Internetu. Co prawda kosztuje az trzy ringity za godzine, ale przynajmniej nas nie wyrzuca. Dziala jeden komputer, weic i tak taniej bedzie przesiedziec do rana. Po godzinie oczy juz nam sie kleja i ledwo kontaktujemy. Zostawiamy bagaze i idziemy do sklepu po cos do jedzenia. Kupujemy chleb i napoje, po czym zjadamy siedzac na krawezniku. Wracajac do hotelu wymyslamy - pojdziemy do sali telewizyjnej i tam sie zdrzemniemy. Po dwoch godzinach nadal nieprzytomnie wstajemy, by dojechac przed 8:30 do Petronas Tower - miejsca, ktore podbno musi zobaczyc kazdy. Docieramy na chwile przed, a kolejka liczy juz kilkaset osob. Ustawiaona jest w gestego robaka (wezyka poskladanego w kostke), ale nikt sie nie pcha i nie wciska do kolejki. Udaje nam sie dostac wejsciowki na godz. 12:30.

Szukamy taniego jedzenia, jednoczesnie podziwiajac tutejsza zabudowe. Choc bardzo europejska, wyglada estetycznie. Jest czysto, bezpiecznie, elegancko, harmonijnie, nowoczesnie i jak na stolice bardzo cicho. W nowoczesnej dzielnicy trudno o tanie jedzenie, ale prowadzieni przez Lonely Planet (w Ani rekach) znajdujemy uliczna zarciownie. Tanio-ale-duzo posileni wracamy do Petronas Tower. Czekamy jeszcze az przejdzie poprzednia grupa, pozniej siedmiominutowy film reklamowy (Petronas zajmuje sie branza paliwowa) i mozemy isc na gore, tzn. wjechac na 41. pietro.

Napisalbym, ze to budynek nowoczesny, elegancki i z mocno dzialajaca klimatyzacja, ale takich tu wiekszosc. Tego wyroznia wysokosc. Jest na prawde duzy - jeden z najwyzszych na swiecie! Nawet 41. pietro, na ktore wjechalismy z zewnatrz wydaje sie byc nisko.

Planujemy jeszcze odwiedzic park, ale trudno tam dotrzec pieszo, choc to stosunkowo blisko. Wszedzie glowne drogi oddzielaja to miejsce. Wreszcie trafiamy w poblize, a dokladniej do Narodowego Meczetu. Nowoczesnoscia bryly dorownuje najlepszym europejskim galeriom, jednoczesnie jest bardzo funkcjonalny. W glownej sali miesci dwa lub trzy tysiace modlacych sie, a na okolo niej wielokrotnie wiecej.

Godziny modlitwy przeplataja sie z czasem dla odwiedzajacych nalezacych do innyh religii. Przed wejsciem do sali modlitwyjedna z pan chetnie tlumaczy nam zasady religii i pyta tez o nasza. Zbieznosci jest duzo, wydaje sie, ze wiecej niz roznic. Staja tez tablice - prezentuja dokladne postawy do modlitwy oraz ceremonie oblucji przed nia (wersja z dostepna woda oraz gdy jej nie ma). Jest tez tablica przedstawiajaca drzewo prorokow.

Po meczecie trafiamy do Muzeum islamu. Wlasnie konczy sie ciekawawystawa czasowa fotografii z roznych islamskich krajow. M.in. slawne zdjecia znane z National Geographic. Na gorze w gablotach makiety prezentujace roznorodne architektonicznie meczety. Dalej narzedzia uzytku codziennego oraz broni z XVII i XVIII w.

Wracajac, mijamy jeszcze ogromen sieci najwiekszego ptaszarium na swiecie. Mozna tu zobaczyc podobno 160 gatunkow. Nie wchodzimy jednak. Robi sie pozno, ciemno, a bilety wstepu sa poza naszym budzetem. Mimo to, byl to dzien byl calkiem udany, choc zdecydowanie wymagajacy dlugiego snu - tej nocy bez pluskiew.

Sikkim... Darab i Limboo people

2010-04-20T14:18:00.005+02:00

Do Sikkimu jedziemy przez herbaciane pola (wlasciwie gorskie stoki) Darjeelingu. Juz duzo wczesniej wyrobilismy sobie niezbedne pozwolenie. Pokazujemy je na... przejsciu granicznym? Wielka brama z napisem Welcome in Sikkim i pieczatka w paszporcie potwierdzajaca wjazd. Zatrzymujemy sie w hotelu dla backpackersow. rankiem probujemy trafic do jednego z pobliskich buddyjskich klasztorow - dokladnie do Pemayangtsed monastery.
Z poczatku mielismy problem z trafieniem, bo oznakowanie dstalo przy innej drodze, ale w koncu sie udalo.

Klasztor ladny, bogato (jesli chodzi o ilosc zdobien) udekorowany. Mnichow niewielu. Poza sprzedajacym bilety wszyscy raczej milczacy. Wewnatrz, dodatkowo zobaczyc mozna pierwsze i drugie pietro. Na pierwszym jedna z sal przypomina skladowisko staroci - zakurzone garnki, bebny, ni to czapki - ni to chelmy... Reszta to puste przestrzenie. Jeden z mnichow maluje pedzlem podloge na czerwono.

Na drugim pietrze tylko jedna sala z czyms ciekawym. To wielka rzezba przedstawiajaca... hm... no wlasnie nie wiadomo co. Ani skojarzylo sie z kolem fortuny, mnie z niczym konkretnym. Faktem jest, ze mialo ponad 2 m wysokosci i bylo zlozone z bardzo wielu malych elementow, czesto przedstawiajacych rozne postaci. Niestety (*dla Was) szanujemy zakazy zrobienia zdjec. Jesli chcecie zobaczyc, musicie sie tu pofatygowac osobiscie).

Po poludniu poszlismy do oddalonej o siedem km wioski Darap. Nie wiedziec czemu nazywaja ja Cherry Village. Slynie przede wszystkim z pobliskich wodospadow, nam jednak nie bylo dane ich zobaczc - musielibysmy przebyc kolejne cztery km, a zaczelo padac. Zjedlismy momo z biffa, po czym zaczelismy wypytywac o muzeum Limboo people, o ktorym przeczytalismy w jednej z broszurek o tym regionie. Chcielismy sie wiecej dowiedziec co to za ludzie ci Limboo. Po nitce do klebka, pytajac wiele osob udalo nam sie ustaic, ze to nie muzeum a swiatynia, trafic do niej (dzieki dwojce dzieci, ktore poprowadzily nas mimo deszczu), a nawet dalej. I dowiedziec sie wiecej o tutejszej ludnosci.

Wioske Darap zamieszkuje kilka lokalnych, niewielkich grup etnicznych, zaliczajacych sie no Nepalczykow. To ludzie mieszkajacy tu od pokolen, jeszcze z przed czasow, gdy Sikkim zostal przylaczony do Indii. Rozmawialismy z wlascicielem tutejszego gospodarstwa agroturystycznego (pierwsze takie gospodarstwo napotkane w Indiach).

Stara sie on, by wiedza o ich lokalnej lulturze (Limboo) nie zamarla. Oprocz tego, ze mozna tu wydoic krowe, czy nauczyc sie gotowania lokalnych potraw, a nawet wspoldzialania z roznymi mieskancami wioski w ich codziennych dzialaniach, mozna tez zapoznac sie z historia ich samych oraz dowiedziec wiecej o ewolucji ich religii.

Dowiedzielismy sie tu takze, ze mozemy wrocic lapiac po drodze dowolnego jeepa, ktory zawiezie nas za 10 rupii z powrotem do Pelling, gdzie mieszkalismy. Przestajemy sie wiec przerjmowac, ze zapadl juz zmrok. Przeszlismy kawalek w naszych czolowkach, by pozniej wsiasc do jeepa wiozacego kolejarza z Kalkuty wraz z rodzina - przyjechali jak co roku w to miejsce (do Sikkimu) na wakacyjny wypoczynek.

Jedna noga w Nepalu - trekking w Darjelingu

2010-04-16T13:43:00.000+02:00

Zaczelo sie jak zwykle - chec realizacji marzenia, wizyta w biurze podrozy, duze oczy w reakcji na podana cene i przygotowanie do realizacji planow we wlasnym zakresie.

Problem stanowila niedawna zmian przepisow uniemozliwiajaca turystom powrot do Indii przed uplywem szescdziesieciu dniu od daty ich opuszczenia. Nowe przepisy obowiazuja rowniez posiadaczy wiz wielokrotnych ( wtym naszych, choc wydane zostaly jeszcze w 2009 roku). Powstalo duze zamieszanie. Co innego mowia w ambasadzie, co innego na granicy. Ci, ktorzy mimo wszystko probuja realizosac swe plany (z Indii wjechac do Nepalu i wrocic do Indii) zalatwiaja jakiej podania i pieczatki. Niektorym udaje sie wrocic, ale innym nie - i maja problem. My postanowilismy nie ryzykowac. W przypadku niepowodzenia alternatywe stanowilby tylko przelot z Katmandu, a te sa bardzo drogie. Zamiast Himalajow nepalskich postanowilismy odwiedzic Himalaje indyjskie, obejmujace m.in. trzeci najwyzszy szczyt swiata - Kanjedzonge (8683 m n.p.m.).

Permit umozliwiajacy wjazd do Sikkimu - malutkiego, przypominajacego cypelek stanu polnocnych Inii czekal juz od miesiaca. Mimo to trafilismy do Darjeelingu w nieco bardziej na poludnie polozoym Zachodnim Bengalu. Tu w kilku roznych miejscach zebralismy informacje na temat tego samego, 4-5 dniowego trekkingu, ktorego glowna czesc przebiega wzdluz granicy indyjsko-nepalskiej.

Pomimo, ze z Darjeelingu nie bylo widac nawet pobliskich wzniesien, zarowno w biurach podrozy jak i w informacji turystycznej zarzekali sie, ze ze szczytow widac bedzie i Kanjedzonge i Mount Everest. Przepakowalismy zatem plecaki. jeden z niezbednymi rzeczami wzielismy ze soba, drugi - ciezszy pozostal w hotelu w Darjeelingu.

Zgodnie ze zdobyta mieszanina informacji (mniej i bardziej slusznych ) z jenda przesiadka dojechalismy do miejscowosci Maneybhanyan. Tam wysiedlismy z jeepa przed udtawionymi po obu stronach drogi budkami. W jednej zostaly spoisane nase dane z paszportow przez mundurowego, w drugiej chyba przez przedstawiciela Park Narodowego Singalia, na teren ktorego wkraczalismy. Zostalismy tez poinformowani o koniecznosci wziecia przewodnika. Bylismy o tym uprzedzeni jeszcze przed przyjazdem, liczylismy jednak, ze latwo bedzie dolaczyc sie do grupy turystow lub utworzyc wlasna, a tu okazalo sie, ze od rane weszla tylko jedna, czteroosobowa grupa obcokrajowcow, a ze bylo juz poludnie, na kolejnych nie ma co liczyc.

Przedyskutowalismy temat przy nepalskim specjale - pierozkach momo i choc kieszen zabolala zdedydowalismy sie zaplacici 500 rupii za kazdy dzien na trasie z przewodnikiem (w tym 150 jego wyzywienie i noclegi).

Ruszylismy nieco po poludniu. Z poczatku droga nie zachecala, bo przypominala te nad Morskie Oko w Tatrach - szeroka na dwa-trzy samochody, kreta, z rzadka poprzecinana skrotami w postaci bardziej stromych sciezek. Z czasem tych drugich zaczelo przybywac, a nasze oddechy staly sie szybsze.

W krotkiej przerwie nasz przewodnik pokazuje nam rosliny i opisuje ich lecznicze dzialanie. To atmiszer bulgeris (lokalna nazwa titapati) - dziala dobrze na katar, moze tez byc jadalny. Hm... pachni edziwnie znajomo. Przeciez to piolun! A ta roslinka obok, to ipturiam gladilusam (lokalna nazwa banmara), pomaga zatamowac krwawienie (cos jak odpowiednik naszej babki?). Robie zdjecia, by zyskacj minute czy dwie na zlapanie oddechu i ruszamy dalej.

Ciesze sie w duchu, ze kolano, ktore sobie bolesnie stluklem przeskakujac przez tory w poszujkiwaniu zlodzieja Ani komorki na stacji w new jailparturi pozwala mi mimo wszystko isc pod gore. Dziwnym trafem przypomina o sobie tylko podczas postojow.

Po drodze mijamy buddyjski klasztor. Ubrani w swe pomaranczowe szaty mnisi graja w krykieta - najpopularniejsza w Indiach gre zespolowa. Sciezka wyznacza granice. Oni sa po stronie nepalskiej, my idziemy przez terytorium Indii. Klasztor otaczaja sznurki, na ktorych wisza setki kolorowych kawalkow materialu. Wiekszosc nadrukowanych tekstow zdazyla juz wyblaknac. Wisza tu bardzo dlugo. To modlitwy - wiatr czyta je Bogu.

Przystajemy w gorskiej chatce. Zdazylismy juz zglodniec, korzystamy wiec z okazji i zjadamy serwowane tu wielkie porcje tali. Podczas posilku poznajuemy idaceto rowniez tym szlakiem Hindusa. Jest matematykiem z kalkuty. Lubi gory i ma gorska dusze. Byl tez w Europie, gdzie wspolpracowal z Polakami. Wspomina ich jako tegie matematyczne umysly. Wymieniamy sie adresami i ruszamy dalej.

Dochodzimy do miejsca, skad droga ma isc mniej stromo. Oddaje Ani plecak, mimo to idzie mi sie rownie ciezko i czuje jakbym dzwigal go nadal. Krajobraz sie zmienia, ale miomo , ze jestesmy juz powyzej 3000 m m.p.m. nadal rosna tu drzewa, choc krajobraz przestal przypominac stopniem zalesienia nasze Beskidy.

Widocznosc zmniejsza sie jeszcze bardziej - otacza nas biel chmur. Nie ma mowy o podziwianiu widokow, za to otaczajaca nas przyroda wyglada jeszcze bardziej niecodziennie na ich bialym tle.

Zbliza sie zachod slonca. Dowiadujemy sie od Pimby, naszego przewodnika, ze o zachodzie i wschodzie slonca jest szansa na male praejasnienie, pozwalajace zobaczycjh otaczajace nas pasma z najwyzszymi gorami Ziemi. Faktycznie udaje nam sie zobaczycj przez chwile rownolegle pasmo, co podnieca nasze nadwatlone nadzieje na zobaczenie Mount Everestu i Kanjedzongi w najblizszych dniach.

Naszym pierwszym miejscem noclegowym jest Tonglu wioska lezaca u podnoza gory Tumling. Nasz przewodnik negocjuje dla nas dobra cene za duzy pokoj z kominkiem. Mamy duze (duzo za duze) zapasy jedzenia, wiec zamawiamy tylko po herbacie. Na moja prosbe dostajemy drewno do kominka. Pimba sam je nam przynosi i rozpala ogien. Po jego wyjsciu troche dymi do srodka, ale wietrzac pokoj udaje nam sie podpiec kurczakowe paroweczki oraz kromki tostowego pieczywa. Pozniej dostajemy jeszcze wielki termos wrzatkku, wiec jest tez woda na zalanie chinskich zupek.

Z przewodnikiem umowilismy sie, ze jesli bedzie bezchmurnie o swicie, to obudzi nas o piatej rano i pojdziemy ogladac panorame gor. jesli bedzie pochmurno - da nam pospac do siodmej rano.

Rankiem budze sie przed switem. Jest jeszcze ciemno - slonce wstanie za kilkanascie minut, ale slysze stuk kropel deszczu o dach - znbaczy sie, ze z widokow nici. Drzemie jeszcze troche - lekko i z przerwami. Gdy slysze pukanie do drzwi, jestesmy juz prawie spakowani.

Na sniadanie porrige (cos jak nasza owsianka na mleku) i tybetanski chleb. Dokladnie taki, jaki byc powinien. Jemy duzo i smacznie, a przy tym w niewygorowanych cenach. Pomimo siapiacego deszczu w dobrych humorach ruszamy dalej w droge. Planujemy dojsc do Sandakphu, chyba ze sie bedzie szlo ciezko, to zatrzymamy sie szesc km wczesniej - w Kalapokhri, bo ten ostatni odcinek jest pod gore. Zdecydujemy na trasie.

Momentami kropi, ale za to jest chlodniej, wiec idzie sie dobrze. Po drodze poznajemy nowa roslinnosc, o ktorej opowiada nam Pimba.

Te krzewyz bialymi, lekko wpadajacymi w roz kwiatami do Tafne barwa (lokalna nazwa: lokoti). Skorka z ich galezi od tysiecy (a przynajmniej setek) lat uzywana jest przez mnichow do wyrobu bardzo trwalego papieru, z ktorego do dzis powstaja swiete ksiegi. podobnie bezlistne i bialoukwiecone o tej porze roku sa magnolie.

Dalej rosnie Laliguras Arboriem (nazwa lokalna), czyli rododendron red (czerwony) - to narodowy krzew nepalski. Ma jadalne platki kwiatow, stosuje sie go tez w medycynie.

Nie tylko roslinnosc jest bogata. Przystaje na moment, by posluchac glosu ptakow. Spiewaja tak pieknie, ze chcialoby sie zostac tu dluzej, ale przed nami jeszcze sporo do przejscia. Robi sie corazh hlodniej, przelotnie popaduje. Zatrzymujemy sie w malym sklepiku na herbacie i ruszamy dalej. Widocznosc zmnijesza sie do kilkujastu metrow, robi sie tez zimno -12 st. C przy duzej wilgotnosci powietrza. Mijamy kolejny z punktow kontrolnych. Zolnierze sprawdzaja nam paszporty i zycza udanej drogi.

Spotykamy dwie dziewczynki w mundurkach - ciekawe jak daleko maja do szkoly?

Dochodzimy do jeziora. Wczesniej, na zdjeciach reklamujacych szlak widzielismy odbijajaca sie w nim panorame osniezonych szczytow. Teraz o jego istnieniu dowiadujemy sie od przewodnika, choc jest kilkanascie metrow od nas. podchodzimy kawalek, ale nawet nie wyciagam aparatu - ledwie widac, ze to woda, choc stoimy przy brzegu.

Niedlugo pozniej docieramy do gorskiej wioski. Pimba sugeruje, by pozostac tu na noc. Jest w pol do trzeciej, a przed nami szesc km pod gore. Ja jestem za tym, zeby isc dalej, ale Ani zimno i chce sie wygrzac. Znow dostajemy mily pokoik w wynegocjowanej przez Pimbe dobrzej cenie oraz smaczny, duzy obiad.

Nie wiedziec czemu do pomieszczen kuchni i jadalni nie zamyka sie drzwi, wiec jest tam niewiele cieplej, niz na zewnatrz, w dodatku widac jak wiatr nawiewa do srodka chmure. Po obiedzie Ania szybko wskakuje do spiwora w celu wygrzania sie. Przykrywam ja jeszcze koldra. Wieczorem uczymy sie robic pierozki momo - sa malutkie, ale smaczne.

Rano znow budze sie sam o swicie. Przez chwile widze wpadajace do pokoju promienie porannego slonca, ale gdy wychodze do toalety przez otwarte drzwi shroniska widze, ze znow wszystko jest w chmurze. Czyli z widokow nici, mozna sopkojnie pakowac sie i isc na sniadanie.

Dalsza podroz uplywa nam w bialej scenerii. Zatopione w niej drzewa wygladaja bardziej filmowo niz realistycznie. Wszystko dalej wydaje sie czarno-szaro-biale.

Przechodzimy przez gorska wioske. Jak kazda, sklada sie z kilku domkow. Przed jednym z nich dwoje malych dzieci - kazde niesie po kawalku drewna. Odkladaja je i ciekawie podchodza do nas. Ania daje jednemu z nich lizaka, ale nie ma dla drugiego. Ratuje sytuacje ciastkiem. Chwile sie kloca, ale szybko starsze ustepuje mlodszemu i pogodzone wchodza do domu. Ta, ta, ta - machaja nam na pozegnanie.

Mijamy kolejna wioske, a w niej male owieczki pijace mleko od mamy. Zaraz za nia - 'schody do nieba'. Jeszcze dwie godziny i jestesmy na miejscu. Nasz przystanek jest kilkadziesiat metrow od - Sandakphu - najwyzszego szczytu w tej czesci Himalajow, jaki udalo nam sie zdobyc.

Po raz kolejny rejestrujemy sie w punkcie paszportowym. Zdozylismy zglodniec, wiec zamawiamy cokolwiek. Ceny tu sa bardzo wysokie, a jedzenie nieporownywalnie gorsze niz w poprzednich miejscach. Chleb tybetanski przypomina male, grube chapatti, a omlet rozplaszczona jajecznice o srednicy moze dziesieciu cm. Ryzu podobno nie maja, choc przewodnicy za sciana dostali. Moze to i lepiej, ze nie dotarlismy tu wczoraj na noc, choc z drugiej strony szkoda, bo podobno rano przez dziesiec minut bylo widac otaczajace gory.

Idziemy na szczyt, to dwie minuty sciezka posrod drzew. Na szczycie zamiast slupka z wysokoscia i ew. nazwa jest betonowa kwadratowa platworma o boku ok. pieciu metrow ze zbudowanym z workow z piaskiem stanowiskiem dla obslugi karabinu maszynowego. Zupelnie nic nie widac, ale ze to ostatni z wyzszych szczytow, robimy sobie zdjecia, jakby widoki byly. Ja wyciagam z plecaka wielkiego lizaka, ktorego dostalem przed wyjazdem od Gege! Powiedzialem sobie, ze otworze go w najwyzszym miejscu, w jakim bede. Przebyl ze mna dluga droge, by tu poprawic nam humor.

Zaczynamy schodzic wschodnim zboczem i krajobraz bardzo szybko sie zmienia. Robi sie znow goraca (na gorze bylo dwanascie st. C.), a po obu stronach sciezki rosnie bambusowy las. Idziemy dosc wolno, co jakis czas robiac krotkie postoje na zdjecia. Nasz przewodnik idzie rownym krokiem, musi wiec na nas czekac, ale nie marnuje czasu. Najpierw znajduje dla siebie bambusowy kij, pozniej wycina kilka niezbyt dlugich, rowniez bambusowych patyczkow. nie wiemy do czego te paleczki, al ekije tez dla siebie znajdujemy. Przydaja sie bardzo, bo droga staje sie stroma. W dodatku schodkowa, wiec 'na jedna noge' - ta sama noga sie schodzi. Zaczynaja bolec nas kolana, pozniej reszta. By oszczedzic kolana co raz bardziej w dziwny sposob pomagamy sobie biodrami. Wyglada to zabawnie, dochodzi zmeczenie - glupawka rozladowuje napiecie, ale nasza predkosc spada do 1 km/40 min. Boli kazdy krok. Z radoscia przyjmujemy kazdy kilkumetrowy kawalek pozbawiony stopni. Sciezka przez caly czas prowadzi trawersem w dol zbocza. Dwanascie kilometrow.

Docieramy do Gurdum. Mielismy isc dalej, do oddalonej o szesc km Srikholi, ale przewodnik sugeruje nam, zeby tu pozostac na noc. Przystajemy chetnie na jego propozycje, choc wiemy, ze jutro rano dystans ten trzeba bedzie nadrobic.

Nocujemy w przytulnym pokoju na poddaszu, a po kolacji dowiadujemy sie czym jest tomba. Integrujemy sie przy niej z Pimba. Pokazujemy mu zdjecia z poprzedniego naszego trekkingu, on prezentuje swoje - stad, ale z innymi grupami. Chyba w reszcie nas polubil - mamy te sama pasje.

Rano troche juz zwawszym krokiem wracamy do miejsca startu. Po drodze robimy sobie jeszcze zdjecia z naszym przewodnikiem. W pewnej chwili widzimy przez chmury Slonce - wyglada dokladnie jak ksiezyc!

Docieramy do mety. Na odchodnym dostajemy do Pimby po zrobionej przez niego bambusowej slomce do tomby. Powrot jeepem znow w chmurach. Przez kilkanascie minut prawie nic nie widac, ale kierowca daje sobie dobrze rade. Na szczescie ci nieliczni z naprzeciwka rowniez.

A pozniej pojechalismy zobaczyc Sikkim.

Zyjemy, dobra nasza...

2010-04-15T16:35:00.001+02:00

Zamilklem, a Wy rowniez... Na szczescie nie wszyscy :)
Jesli ktos sie martwil, to zyjemy i mamy sie dobrze.
Goimy slady po ukaszeniach i przyssaniach :)
Wiemy od Was co sie dzieje w Polsce. Mamy nadzieje, ze kryzys zostanie szybko zazegnany.
U nas jest spokojnie, tyle ze drogo.
Zdazylismy wyleciec z Kalkuty przed kataklizmem jaki wg gazety ma tam wlasnie miejsce, a jednoczesnie nie wjechalismy jeszcze do Chin, ani nawet nie zamierzamy znalezc sie w poblizu epicentrum. Zastanawiamy sie tylko nad Bangkokiem - czy zdaza sie tam uspokoic przed naszym przyjazdem.

Jestesmy w Kuala Lumpur w Malezji. Jest nadal upalnie, tyle ze bardziej parno jeszcze. W pomieszczeniach, gdzie klimatyzacja chlodzi do temperatury ponizej 25 st. C marzniemy lub ubieramy sie w cieple polary.

KL to miasto bardzo europejskie, czyste (smiecenie w odpowiedniku naszego metra wiaze sie z kara 500 ringitow, czyli prawie 500 PLN), i na wskros nowoczesne, za to zagospodarowane z architektonicznym gustem.

Nowy, zalegly post z trekkingu jeszcze w Indiach w przygotowaniu.

Trzymajcie za nas kciuki nadal prosze!

cos sie zaczyna i cos sie...

2010-04-08T20:34:00.001+02:00

Co wyszlo, a co nie wyszlo - podsumowanie trzech miesiecy podrozy.

Nie wszystko wychodzi dokladnie tak, jak sie zaplanuje.
Nie udalo sie odwiedzic najwazniejszego panstwa trasy - Iranu. Nie wyszlo tez spotkanie z najbardziej przyjaznymi ludzmi, jacy podobno mieszkaja w Pakistanie. Blog mial opisywac kazdy dzien wyjazdu, a przynajmniej miejsce. Wyszlo na to, ze opisuje wylacznie podroz po Indiach i czesc przygotowan do wyjazdu. Pochlania niezwykle duzo czasu (ostatnich 6 dni spedzamy prawie wylacznie w kafejce - nadrabiajac zaleglosci blogowe i inne).

Myslelismy tez wyskoczyc na Swieta na wies, ale ciagle planujemy i zastanawiamy sie jak wrocimy do kraju - skracamy podroz (wiecej zwiedzamy i korzystamy z wyjazdu w Malezji i Tajlandii) i wracamy lotem w maju, czy gnamy do przodu prawie nic nie zwiedzajac po drodze, za to przejezdzamy przez Chiny, odwiedzamy Bajkal (albo Maly Bajkal) i wracamy koleja transsyberyjska. Druga wersja jest drozsza, a nasz budzet bardzo napiety. Wiele zalezy od niego (nie jest tak latwy do wyliczenia), sporo tez od wiz oczywiscie.

Dotychczas miescimy sie na granicy zalozonych kosztow i to pomimo kilku wpadek z nieplanowanymi drogimi noclegami (jak np. ten z Delhi).

Jesli nie liczyc wydatkow przedwyjazdowych w postaci niezbednego sprzetu, ktorego nie mialem (ponad 2500 PLN) oraz wiz (Syria 25 Euro, Indie 184 PLN, Turcja 20 USD, Tajlandia 1400 rupii), a takze niezbednych przelotow (Damaszek-Delhi 769 PLN, Kalkuta-Kuala Lumpur 341 PLN), nasze wydatki na jedzenie, noclegi, pozostale przejazdy oraz nieliczne bilety wstepow, a takze dodatkowe atrakcje, w sumie przedstawiaja sie nastepujaco:

styczen: 988,28 PLN
luty: 774.84 PLN
marzec: 1058 PLN

W tym czasie udalo sie nam:
W styczniu: rozpoczac od Sylwestra w Zakopanem, przejechac przez Slowacje, Wegry, Serbie i Bulgarie, zwiedzic najwazniejsze zabytki Istambulu oraz jedno miasto w poludniowej Turcji (Sanli Urfa), w ktorym wg podan urodzil sie Abraham, odwiedzic wszystkie wazniejsze miasta Syrii (Rakke, Hallab, Hame, Homs, Palmyre i Damaszek) oraz poznac wielu jej mieszkancow, przedostac sie do Indii a takze zwiedzic czesc Kalkuty.

W lutym:
Widzielismy plonace stosy Varanassi, swiatynie slynace z kamasutry w Kajuracho, jezdzilismy rowerami po dzikich terenach w okolicach Orchhy, wspielismy sie na pierwsze wzniesienie w Udajpurze i wzielismy udzial w trzydniowym safari na wielbladach w okolicach Jaisalmeru.

W marcu:
Zaczelismy od raftingu w Rishikeshu, pozniej w okolicach Ukimath poszlismy nad Deoria Tal, z malej wioski Chopta zrobilismy drugi trekking - wspielismy sie na Tungnath - najwyzsza jak dotad wysokosc 3884 m n.p.m., po powrocie do Rishikeshu odwiedzilismy kilka wodospadow i nawet sie w nich wykapalismy.

Pozniej pojechalismy zrobic dla Was relacje z jednego z najslawniejszych zabytkow Indii - Taj Mahalu w Agrze. Wracajac zajrzelismy rowniez do Mathury - miasta wyznawcow Krishny. Na koniec pojechalismy przez nieszczesne Delhi do Darjeelingu - tu widzielismy plantacje jednej z najslynniejszych herbat swiata (o tej samej nazwie), nastepnie kilkudniowy trekking granica nepalska i odwiedzinny malej wioski w Sikkimie. Na koniec znow powrocilismy do Kalkuty, by ponownie spotkac sie z nasza kolezanka Ewa i napisac dla Was zalegle relacje (8 dni w kafejce - az nas pluskwy zezarly). Stad tez wylecielismy do Malezji.

Dziekujemy za maile, komentarze i SMS-y. Wielkie podziekowania tez za przelew :) Bonusowo obiecuje Wam jeszcze posta opisujacego ostatni nasz trekking na terenie Indii.

Trzymajcie sie cieplo!

Probowalismy polubic Delhi

2010-04-04T10:20:00.003+02:00

Poniwaz jedynym sposobem, by dostac sie z Agry do Sikkimu bylo zlapanie (z ponadtygodniowym wyprzedzeniem) pociagu z Delhi do New Jailparguri, zmuszeni bylismy ponownie odwiedzic to miasto, ktore poprzednim razem tak bardzo dalo nam sie we znaki.

Pytalismy w kilku punktach informacji zajmujacych sie rezerwacja biletow oraz na stacji kolejowej i wszyscy zgodnie twierdzili, ze do z Agry da sie dotrzec wylacznie przez Delhi. W dodatku okazalo sie, ze tydzien wyprzedzenia to za mao. Kupujac bilet 8-go marca zalapalismy sie dopiero na siedemnastego!

Spedzilismy wiec w Agrze kilka dni wiecej niz zamierzalismy i odwiedzilismy jeszcze Mathure. Postanowilismy pojechac pociagiem, bo jedzie 2,5 godziny, a autobus 4,5. Wyjezdzajac spedzilismy cztery godziny na stacji kolejowej. W skwarze. W tym czasie przepuscilismy przynajmniej trzy pociagi do Delhi, w tym jeden (pierwszy) do Old Delhi - stacji do ktorej zmierzalismy. To dlatego, ze najpierw ktorys z pasazerowpowiedzial nam , ze ten pociag tam nie jedzie, a przy kilku kolejnych udalo nam sie uzyskac informacje na temat trasy dopiero, gdy juz ruszaly. Nie chcielismy ryzykowac wsiadania z wielkimi plecakami podczas jazdy.

Dotarlismy w koncu do Delhi, choc na inna stacje, po drodze grajac w panstwa-miasta z dziesiecioletnia dziewczynka mowiaca po angielsku nie tyle zrozumiale, ile raczej bardzo duzo i swobodnie.Szczesliwie nie dalismy sie naciagnac riksiarzom (znalezlismy budke pre-paid taxi) i dotarlismy do hotelu z w miare normalnymi cenami (jak na Delhi) i dobra, tania (jak na hotel) restauracja.

Sam miasto tez prezentowalo sie znacznie lepiej, niz poprzednim razem. Nie bylo fogu - wiatr go jednak w koncu przegnal i widac bylo dalej niz tylko druga strone ulicy. Gdzieniegdzie udawalo nam sie dostrzec policjantow, a bazar, przy ktorym mieszkalismy byl jasno oswietlony.

Nastepnego dnia zerwalismy sie o piatej rano, by na spokojnie zdazyc na pociag na 6:40. Riksiarzowi podalismy zapamietana z poprzedniego pobytu cene, wiec targowal sie tylko przez krotka chwile, by nie dac po sobie poznac, ze przeplacamy przynajmniej dwukrotnie (tak wyszlo z licznika, ktory wlaczyl).

Ptaszek pod dachem stacji Old Delhi

Na stacji okazalo sie, ze pociag bedzie o 10:30. Zdrzemnelismy sie wiec chwile w poczelalni dla burzujow (znalismy ja z poprzedniego pobytu w Delhi), a gdy nam powiedziano, ze musiemy isc do innej, bo tym razem mamy zwykly bilet sypialny (klasy sleeper), poszlismy w miasto obaczyc je z lepszej strony.

Postanowilismy odwiedzic odlegly o ok. 1,5 km meczet piatkowy, czyli Dżami Masdżid (Jama Masjid). Mimo plecakow (w przechowalni byla dluga kolejka) zamierzalismy isc piechoga, ale gdy rowerowy riksiarz zaproponowal nam podwiezenie za 10 rupii, zgodzilismy sie. Po chwili jazdy wspomnial cos o dolarze. Zdziwieni zapytalismy, o co mu chodzi, a on na to: 10 rupii i 1 dolar. Dolar to 45 rupii, w dodatku tu sie nimi nie placi. Mowimy mu, ze nie mamy dolarow, a on na to, ze w takim razie chce 200 rupii. Nie dalismy sobie popsuc humoru i wysiedlismy nie placac. Pozytywnie podeszlismy do tego, ze nie dalismy sie podejsc, no i do darmowej podwozki o tych kilkaset metrow. Kawalek dalej uprzejmy policjant wyjatkowo precyzyjnie wyjasnil nam, jak mamy dojsc, a niedo dalej zolnierz ladujacy, czy tez czyszczacy karabin z usmiechem powiedzial nam good morning, gdy przechodzilismy obok.

W meczecie nie mozna bylo fotografowac bez dodatkowej, wysokiej oplaty, wiec po krotkich odwiedzinach zrobilismy sobie przed nim tylko kilka zdjec, jednoczesnie, bardziej niz nim samym, cieszac oczy latajacymi w kolo wielkimi, orlowatymi ptakami.

Wracajac, postanowilismy podjechac riksza, by zdazych zjesc cokolwiek przed dluga podroza pociagiem. Rowerowy riksiarz od razu zgodzil sie nas zawiezc z powrotem na stacje Old Delhi za 10 rupii. Upewnilismy se kilka razy co do ceny i miejsca docelowego (ze rozumie). Przyzwyczailismy sie juz, ze potrafia oni jezdzic wlasnymi trasami, czasem dziwnymi, ale dzieki temu rzadziej maja pod gorke. W pewnym momencie jednak moj kompas pokazal, ze jedziemy na poludnie, co bylo o tyle niepokojace, ze powinnismy kierowac sie dokladnie w przeciwna strone. Znow upewnilismy sie, czy jedziemy w odpowiednie miejsce. Kiwnal glowa potwierdzajac i odpowiedzial cos po swojemu. Spytalem tez przechodnia, czy to tedy - i ten potwiedzil, co niestety Hindusi robia zbyt czesto nie majac racji. W pewnym momencie Ania wypatrzyla strzalke - New Delhi, i sie zaczelo.

Wysiedlismy, kazac sie zatrzymac natychmiast. Zaczela sie klotnia z kierowca, podczas ktorej zdjelismy z rikszy plecaki. Zupelny brak reakcji stojacych dwa metry od nas policjantow zialem za dobra monete, bo przynajmniej nie byli po jego stronie. Czas zaczal nas bardzo gonic. Wsiedlismy do motorikszy (teraz tylko taka mielismy szanse zdazyc na pociag), ale tamten przypaletal sie za nami i nie dal motoriksiarzowi odjechac, dopominajac sie od nas pieniedzy. Rzucil kwote 2000, a chwile pozniej 5000 rupii. Zebrala sie dookola grupka osob, w tym inny cyklista. Ktor z gapiow powaznym tonem powiedzial po angielsku, ze lepiej zebysmy mu dali 20 rupii (w domysle: bo beda problemy). Zaczalem znow wyjasniac, ze racja jest po naszej stronie. Na szczescie Ania wykazala sie wieksza przytomnoscia umyslu. Kazala mi wysiasc z rikszy i zaprzestac dyskusji. Zostalo 25 minut do odjazdu pociagu, a my bylismy kilka km od wlasciwej stacji. Poszlismy szybko do najblizszego postoju motoriksz. Ofijalnie za ten dystans powinnismy zaplacic ok. 25 rupii. Uzgodnilismy miedzy soba, ze mozemy dac 40, bo czas bardzo gonil, ci jednak skumplowane skurczybyki (cokolwiek to znaczy mialo byc obrazliwe), rzucali kwoty 100, nawet 150 rupii, schodzac najdalej do 80. Powiedzielismy im, ze wiecej jak 50 nie damy i odeszlismy kawalek szukajac kogos innego. Wreszcie jeden tamtych podszedl do nas proponujac 70, 60, wreszcie sie zlitowal chyba, bo przystal na 50. Przeplacilismy podwojnie, a ten i tak przechodzac kolo swoich kolegow rzucil im krotkie zdanie w tonie przepraszajaco-wyjasniajacym.

Elektryka Delhi to swego rodzaju sztuka nowoczesna

Przez 20 minut przebijalismy sie przez kori w waskich uliczkach pelnych riksz i innych pojazdow oraz pieszych noszacych rozne towary. Kierowca powtorzyl za nami 'fast' i 'train' i przynajmniej na ile mogl staral sie wyprzedzac. 15 minut -10-5... Po drodze modlilismy sie by jakos zdazyc, albo by pociag choc chwile pozniej odjechal. W przeciwnym raze musielibysmy kolejnych kilka dni czekac na duzo drozszy bilet (na sleepera w ciagu tygodnia nie ma co liczyc). Na nasz trekking w Sikkimie, do ktorego jechalismy, mielismy pozwolenie (permit) od 15-go do 28-go marca, a juz byl siedemnasty! Na dwie minuty, moze mniej przed odjazdem dojechalismy w okolice stacji. Wzielismy plecaki i ruszylismy biegiem. Spotkanego po drodze kolejarza poprosilem o zatrzymanie pociagu, ale po uslyszeniu jego nujeru podal mi tylko numer peronu. Ten akurat znalismy. Na peron wbieglismy zziajani 3 minuty po czasie.

Pociagu nie bylo. Na szczescie - jeszcze. Bo jak wskazje nasze doswiadczenie, na punktualnosc jadacych stad pociagow zawsze mozna liczyc - ze beda opoznione o kilka godzin juz z rana, a pozniej o jeszcze kilka. Czekalismy cierpliwie, choc w informacji w pierwszej chwli powiedziano, ze pojechal rano, a komunikaty z glosnikow tym razem byly tak cicho, ze nie bylismy w stanie nic z nich wylowic.

Pociag przyjechal o czternastej. Pare godzin pozniej przysiadl sie mily pan, z ktorym ucielismy sobie pogawedke o Indiach i ciekawych miejscach w nich. Jechal wlasnie do domu - do Firozabad. To trzydziesci km od Agry. Powiedzialem mu, ze ruszylismy z Delhi o czternastej. Nawet on sie bardzo zdziwil. Pociag z Agry do Delhi jedzie zwykle krocej niz trzy godziny, a bylo juz po dwudziestej. I nie bylo prawda, ze musimy tam (do Delhi) jechac. Gdy sie o tym dowiedzielismy, 'witki nam opadly'. Wszyscy twierdzili, ze trzeba do znienawidzonego Delhi. Stracilismy trzy dni przez brak wczesniejszych biletow (bo nagle wyparowaly choc byly w systemie), musielismy odwiedzic ponownie to okropne miasto, zarwalismy noc wstajac rano na pociag, uzeralismy sie znow z oszustami-riksiarzami, naczekalismy sie do czternastej na pociag, a po siedmiu godzinach w nim spedzonych (o 21) jestesmy znow kolo Agry!!!

Wyjezdzajac z Delhi

Mathura - Hare hare!

2010-04-03T11:34:00.001+02:00

Po drodze do Delhi zatrzymalismy sie w miasteczku Mathura. Zawitalismy tam z dwoch powodow. Pierwszy byl taki, ze mielismy zapas czasu (nie udalo nam sie kupic biletow z Delhi na wczesniejszy termin). Tydzien wyprzedzenia to zbyt malo na wydostanie sie z tego miasta pociagiem klasy sleeper. Drugim byl Guarav - poznany przez nas w autobusie student technologii komputerowych (na zdjeciu obok Ani). Najpierw w autobusie, do ktorego nas przesadzono w drodze do Agry, namawial nas do zatrzymania sie w jego rodzinnym miescie, a gdy jednak tam nie wysiedlismy urwal sie z zajec, by pokazac nam Taj Mahal i Fort Agra. Taj byl zamkniety z powodu piatku (tego dnia wstep maja tylko muzulmanie). Obejrzelismy go od zewnatrz od strony rzeki - pod katem, bo blizej opdejsc nie mozna bylo (mozna bylo ogladac z drugiej jej strony, ale tam nie udalo nam sie dotrzec ani razu w ciagu czterech dni). Pozniej pojechalismy do Fortu Agra, ale cena za wstep byla za wysoka, a zastanawialismy sie nad Tajem, wiec nie weszlismy. Stracilismy tylko dwa banany, ktore na chwile polozylem obok torby, a ktore ukradla w mgnieniu oka malpa. Pozniej rozstalismy sie, by ponownie spotkac sie z Guaravem w Mathurze.
Przypadkiem, ktory w tym momencie byl cena, zamieszkalismy w International Guest Hause na terenie swiatyni Shri Krishna Janmbhoomi.

Guarav pojawil sie ze swoim kolega o imieniu Shubhan. Wspolnie oprowadzili nas po swiatyni. Okazala sie lepiej strzezona niz lotnisko. W wejsciu oprocz bramki dokladna kontrola - i to dwukrotna! Na przestrzeni dziesieciu metrow dwa razy sprawdzono mi nawet zawartosc portwela! Wewnatrz tez duzo uzbrojonych straznikow i oczywiscie nie mozna wnosic aparatow. Dlatego tez jedynym zdjeciem, na jakim udalo nam sie ja uwiecznic, jest to na poczatku tego wpisu, przedstawiajace brame wejsciowa, ktora widzicie powyzej.

Po poludniu udalo nam sie dotrzec do drugiej po Shri Krishna Janmbhoomi najwazniejszej swiatyni Mathury, a mianowicie pojechalismy do Shi Krishna Balaram Mandir.

Nakombinowalismy sie mocno z transportem, za to dojazd przeladowana riksza byl nielada przezyciem. Kursuja tu riksze rejsowe - sa tanie, za to zabieraja tylu pasazerow, ilu sie zmiesci. Szerokosc rikszy to jak u nas na dwie osoby, z tym ze tu kierowca siedzi na srodku, co umozliwia przy odpowiednim scisnieciu sie zabranie jeszcze dwoch pasazerow po obu jego stronach. W tamtej jechalismy z przodu w piec osob, tzn ja przytulony do kierowcy, obok mnie Ania, ktora w polowie siedziala w rikszy, a w polowie juz za nia. Kolejne dwie osoby po drugiej stronie kierowcy. Biorac pod uwage, ze z tylu panowal rownie duzy scisk, mozecie sobie wyobrazic pojazd wielkosci malucha, tyle ze bez drzwi oraz z lawka z tylu, w ktorym jedzie (legalnie!) np. 17 osob.

Mathura to zaglebie przyjezdnych Krishnowcow. Nigdzie (no, moze poza Rishikeshem - tam byli jogini) nie spotkalismy tylu 'nawiedzonych bialasow' (okreslenie z jednego z wpisow w portalu mandalay.pl). Tu jest bardzo wielu Rosjan wyznajacych te religie i - bardziej niz miejscowi - wyrazajacych to poprzez swoj ubior oraz uczesanie.

Oczywiscie nie jest to jedyna religia, jaka wyznaja mieszkancy Mathury. Do Shri Krishna Janmbhoomi przylega meczet, nie zabraklo rowniez schodow prowadzacych do swietej wody.

Agra - nie tylko Taj Mahal

2010-03-30T16:28:00.003+02:00

Tak mial brzmiec tytul, bo czasu mielismy nadmiar i duzo checi. Wyszlo nieco inaczej - z roznych powodow. W kazdym razie w ciagu czterech dni odwiedzilismy wspolnie tylko park. Taja Mahala odwiedzila tylko Ania - poswiecila swoj napiety budzet, byscie mogli zobaczyc jak ow wyglada wewnatrz.

Tak wyglada Fort Agra. Odwiedzilismy go tylko z zewnatrz niestety.

Budzet sie nie rozciaga :)

Poza tym znow dalem sie podejsc tu malpie. Tym razem stracilem dwa banany!

A teraz jak to bylo.
Nie jest latwo dojechac bezposrednio dalekobieznym autobusem. Tym razem zaplacilismy za przejazd z Rishikishu do Agry. W miejscowosci Mathura (ok. 50 km przed Agra), gdy w autobusie poza nami zostaly tylko dwie osoby, kierowca nakazal przesiadke do rikszy. Ta dowiozla nas do lokalnego autobusu. Dopiero tym dojechalismy do celu. Dobrze chociaz, ze zarowno riksza jak i drugi autobus (lokalny) zostaly oplacone.

[Tak jechalem sobie pozniej. Po dojezdzie do celu (informacji turystycznej) usmiechniety riksiarz powiedzial, ze przeciez dzis jest swieto i jest oczywiscie zamknieta, natomiast chetnie zawiezie nas gdzie indziej, za dodatkowa oplata...]

W lokalnym autobusie poznalismy studenta, ktory by pokazac nam jak piekny jest Taj Mahal urwal sie z zajec. Ze zwiedzania tego dnia niestety nic nie wyszlo, bo Taj w piatki jest otwarty wylacznie dla modlacych sie tam muzulman.

Dla Hindusow (Indian people) wstep kosztuje 20 rupii. To mniej, niz dwa najtansze chleby. Dla turystow z zewnatrz - 750 - prawie dwa razy tyle, ile kosztowal rafting. Dlugo sie zastanawialismy co z tym fantem zrobic. W koncu wyszlo na to, ze jedno z nas pojdzie i zrobi dla Was zdjecia. Zdecydowala sie pojsc Ania. I nie zaluje. Tak jak na Ewie, ktora byla tu wczesniej, tak i na Ani najwieksze wrazenie zrobil na niej ogrom calosci w momencie wejscia. Wewnatrz Taj Mahal jest bowiem stosunkowo nieduzy.

Otaczaja go wielkie bramy. Wg jednej z tablic, sa wszedzie, choc tylko cztetery:

A wygladaja wlasnie tak:

Poza Tajem - przy Forcie Agra dalem sobie ukrasc banany (malpy na prawde sa wprawne i szybkie), a najprzyjemniej osobiscie wspominam pobliski park. Spacerujac po nim moglismy choc na chwile odpoczac od nachalnych riksiarzy i sprzedawcow roznosci.

A w nim bardzo roznorodne drzewa, chocby takie jak te:

Na zakonczenie ciekawostka. Po raz pierwszy spotkalem sie z pomnikiem kobiety dosiadajacej konia przedstawiajacym ja na wzor dowodcow wojskowych!

Juz niedlugo kolejna relacja z niezbyt przyjaznego Delhi...
Uaktualniam tez powolutku nasze pozostale strony:
Stronę glowną wyjazdu: http://www.wix.com/monti24/tropemszczescia-dookola-azji
Mape naszej podrozy: http://mapvivo.com/journey/9929

I... stronę główną - nową :) http://wszedziedobrze.com.pl/
Zapraszam tez do zamieszczania na innych stronach naszego banneru (z odpowiednim podlinkowaniem):

Nowa strona zamiast przejętej tropemszczescia.pl

Wodospady Rishikeshu!

2010-03-24T15:49:00.004+01:00

Powrócilismy do Rishikeshu by zabukowac bilet z Delhi (niestety inaczej sie nie da) do New Jalparguri - to najszybsza droga by dostać się do Sikkimu gdzie czekają na nas prawdziwe trekkingi.

Po załatwieniu niebędnych formalności zrobiliśmy sobie kilku kilometrowy spacer do 19-o metrowego wodospadu. Wrócilismy mokrzy, bo nie mogliśmy sobie odmówić zanurzenia się w przyjemnie chłodnej wodzie choć na chwilę.

Pozniej dowiedzielismy sie, ze wyzej sa jeszcze kolejne wodospady. Oczywiscie udalismy sie tam niezwlocznie, choc robilo sie juz pozno.

Wracając po nocy złapaliśmy jeepa, który dowiózł nas w pobliże naszego hotelu.

Wieczorem zrobilismy zakupy na salatke. Przechodzac przez most pieszy stailsmy sie ofiarami kradziezy. Konkretnie to mnie malpa zabrala z siatki pomidora. Trzeba przyznac, ze byla szybka i wiedziala gdzie jej nie dostane...

Nastepnego dnia postanowilismy poszukac innego wodospadu, i choć okazało się, że jest kilka kilometrów dalej, niż napisano w przewodniku, udało nam się tam dostać. To, co tam zobaczyliśmy trudno jest mi opisac. Bylo bardzo piekne tym bardziej, ze pogoda byla jak codzien sloneczna.
Wodospady w miarę naszych możliwosci staramy sie przedstawić na poniższych zdjęciach.

Okazalo sie, ze tuz obok jest jeszcze drugi

Najpiekniejsze byly formy skalne polaczone wraz z porastajaca je roslinnoscia.

W wodospadzie nie bylo duzo wody, mimo to byl bardzo ladny :)

Tyle w baardzo duzym skrocie. Nie wyrabiam sie z blogiem, strona, mapa, planowaniem podrozy, przemieszczaniem sie, przepakowywaniem, czynnosciami codziennymi, kupowaniem biletow na pociagi i autobusy, czytaniem przewodnika, wreszcie prostymi rozmowami, zyciem...

Internet (ten blog, oraz dwie strony, ktore macie jako obrazki po lewej stronie - logo i mapa) oraz notatki do bloga pozeraja ogromna czesc czasu tej podrozy, nawet jesli efekty widac niezbyt czesto, za co Was, wiernych czytelnikow bardzo przepraszam.

Internet pozera tez spora czesc kosztow podrozy. Tam, dokad sie wybieramy bedzie jeszcze drozszy. Dlatego bede wdzieczny za ewentualne datki/cegielki na ten cel, albo tez na wsparcie naszej podrozy (ze wzgledu na budzet nie wiemy jeszcze w jaki spsob wrocimy do kraju). Tym bardziej bede (bedziemy) wdzieczni za kazde powiedzmy 10 PLN w zamian za pocztowke z odwiedzanego przez nas kraju. Szczegoly i nr konta znajdziecie na http://www.wix.com/monti24/tropemszczescia-dookola-azji w zakladce 'wspolpraca'.

Najwazniejsze jednak, byscie trzymali za nas kciuki i wysylali adres tego bloga, naszej strony oraz bloga Ani wszedze tam, gdzie uznacie to za stosowne :) Bedzie nam milo wiedziec, ze nasze grono cztelnikow rosnie. To, i Wasze komentarze oraz maile, to najlepsza motywacja do poswiecania czasu i energii, a coraz czesciej znow niestety i nerwow (komputery bywaja tu... dosc proste) do dalszego pisania bloga.

Napisalem sie, bo mnie taki nastroj troche naszedl, ze wzgledu na zaleglosci i to, ze samo kopiowanie zdjec z karty SD na dysk na tym komputerze zajac moze zajac 2 godziny.

Tak naprawde, to chociaz nie piszecie za bardzo, to chcialbym Wam podziekowac za to ze jestescie czasem ze mna (z nami) mysla. Za to Wam podziekowania sle dzis z Himalajow!!!

Drugi trekking, Tungnath - góry z góry!

2010-03-20T16:06:00.002+01:00

Drugi z zaplanowanych trekkingów wyruszyć miał z oddalonej o blisko 40 km miejscowości Chopta, leżącej na wysokości 2900 m n.p.m. (na jednej z map) i prowadzić do oddalonego o 3 km Tungnath (3886? m n.p.m.).

Problem pojawił się z dojazdem. Tego dnia nie było żadnego autobusu. Tylko jeepy oferowały swe usługi, ale ich ceny były poza naszym zasięgiem. O 9 rano miał siepojawić jedyny kursowy (tani) jeep, na który czekało sporo mieszkańców okolicznych wiosek, ale do 9:40 się nie pojawił.

Nasz plan awaryjny zakładał odwiedzenie małej świątyni, przy której kompas wskazuje 'na dół', w każdym razie tej, o której opowiadał nam dwa dni wcześniej Wojtek. Mi jednak zależało bardzo na trekkingu. Ustaliliśmy, że jeśli do 10:00 nic nie złapiemy, to skorzystamy inaczej i pojedziemy tam, gdzie już na prawdę nic nie ma i kończy się świat.

W pewnym momencie ktoś nam zaproponował, że możęmy pojechać za 200 rupii za naszą trójkę (Ania, ja i poznana tu wcześniej Ruth). Skorzystaliśmy z tej okazji, ryzykując, żę utkniemy tam (w Chopcie) na noc - może nie być jak wrócić.

Pojechaliśmy do Chopty. Całe szczęście, że nie wysiedliśmy tu przyjeżdżając, bo stoi tu parę chatek na krzyż. Da się kupić coś do jedzenia, a podobno nawet przenocować, ale nie ma zupełnie nic poza tym. Takie miejsce, by wysiąść z auta, coś przekąsić i pójść na szlak.

Tym razem trasa okazała się łatwiejsza, zarówno pod względem budowy ścieżki (gdyby nie śnieg można by tu wjechać motocyklem) jak i jej oznakowania (oznaczeń żadnych, ale praktycznie się nie rozwidlała). Szła pod górę trawersami. Prowadziła do prastarej, liczacej podobno tysiace lat świątyni.

Po raz pierwszy widzialem chmury poziomo. Bywalem ponad nimi, bywalem wewnatrz, ale nawet nie pomyslalem, ze chmura moze byc na dole plaska!

Udalo nam sie wrocic, dzieki temu, ze te same osoby ktore pomogly nam tu dojechac przeszly sie razem z nami i razem z nami wracaly. Znow usmiechnelo sie do nas szczescie, bo po zejsciu okazalo sie ze trzeba zaplacic 100 rupii za osobe i - dzieki naszemu przewodnikowi - udalo nam sie zaplacic duzo mniej :)

Ladnie tam bylo :)

Rowniez po raz pierwszy widzialem w gorach cale pasmo gor z gory

Pierwszy trekking - Deoria Tal

2010-03-12T16:28:00.002+01:00

Sprawdzilismy co proponuja biura podrozy i postanowilismy wykorzystac jedna z ich propozycji jako podstawe naszej trasy.

Gdy poczulismy, ze czas na zmiane miejsca (to oddzielna opowiesc), znalezlismy sie w autobusie (tez z przygodami) jadacym wstepnie w poblize Ukimath, ktoryego trasa zostala pozniej wydluzona o kolejnych kilkadziesiat kilometrow.

Naszym celem byl trekking nad jezioro Deoria.
W autobusie miejscowi przekazali nam (powiedzieli?), ze sie tam nie da dotrzec z Ukimath, tylko trzeba pojechac dalej i stamtad isc krotsza trasa.
Jechalismy przez 10 godz. (z kilkoma postojami), bez przerwy po gorskich serpentynach - az sie nie dalo robic notatek, bo zaczynalo mdlic (choc choroby lokomocyjnej nie mam).

W Ukimath byl 10-o minutowy postoj, na ktorym postanowilismy zbadac sytuacje. W tym czasie poznalismy profesora z Polski, ktory choc nie wybieral sie na trekking, wydal nam sie wystarczajaco jasna wskazowka dana nam 'z gory' (gdy sie nimi kierujemy wszystko uklad sie po naszej mysli albo i lepiej). Znalezlismy tez pokoj w hotelu w akceptowalnej cenie. Bagaz z autokaru zabralismy doslownie w ostatniej chwili.

Przegadalismy z profesorem sopro czasu przy kolacji (zajmuje sie badaniem energii m.in. magnetycznych anomalii w miejscach swietych). W miedzyczasie 'zupelnym przypadkiem' (przestalismy juz wierzyc, ze cos takiego w naszej podrozy ma miejsce), poznalismy dziewczyne z Izraela, ktora znalazla przewodnika zamierzala wraz z nim nastepnego dnia isc na 'Deoria Tal' i szuka kogos jeszcze, kto by poszedl. Przewodnik za darmo, czas idealny, czego chciec wiecej?

Nastepnego dnia rano obudzono nas przynoszac goracego

'czaja' i mowiac: zobaczcie jak dzis widac gory!

Rano wsiadamy do jeepa (za jedyne 10 rupii) i - jak sie okazuje - jedziemy do miejsca, skad wychodzi krotszy szlak nad to jezioro.

Jemy sniadanie w przepieknej scenerii i wyruszamy trasa, ktorej przejscie - z racji zupelnego braku oznaczen - byloby niemozliwe do przejscia bez przewodnika, a juz na pewno nie przed sezonem (nikt tedy nie chodzi a sciezki czesto sie rozwidlaja).

Idziemy 'na lekko' (ciezkie plecaki zostaly w hotelach). Sciezki sa typowo gorskie, wykladane kamieniami, a widoki niesamowite. Przerozne krajobrazy na raz, po prostu jeden za drugim. Do tego soczysta zielen upraw oraz oswietlone Sloncem, pokryte sniegiem szczyty, ktore wraz ze wzrostem wysokosci, na jaka sie wspinalismy, coraz bardziej odkrywaly przed nami swoj majestat.

Dotarlismy do celu, nad Deoria Tal (tal znaczy jezioro). Tu niemila niespodzianka, jaka bylo koniecznosc uiszczenia oplaty (100 rupii za osobe) za wstep na ten teren, zamienila sie w mila (pozwolono nam nie placic), to jeszcze pokazano miejsce, z ktorego widac odbicie gor w tafli jeziora.

Tam tez okzalo sie, ze trekking bezposrednio do Ukimath jest mozliwy i w dodatku nasz przewodnik zgodzil sie wrocic nim z nami (choc nie calkiem bylo mu po drodze, a pieniedzy od nas nie bral). Tak poznalismy druga, dluzsza trase, rowniez bardzo przyjemna i dajaca duzo radosci chocby i z samego chodzenia (w koncu to gory!).

Po drodze zostalismy ugoszczeni herbata i ciasteczkami w jednej z nielicznych gorskich chatek (nasz przewodnik jako nauczyciel prowadzacy zajacia w kilku miejscowosciach ma wszedzie znajomych). A tutejsi ludzie sa bardzo przyjazni i goscinni.

Pod koniec zejscia zajrzelismy jeszcze na chwile do polozonej na zboczu szkoly podstawowej. To tez bylo ciekawe doswiadczenie moc zobaczyc, jak ucza sie tu male dzieci, ktore tak czesto widujemy chodzace w mundurkach samotnie lub grupami, czasem daleko od jakiejkolwiek miejscowosci.

Czekamy na Wasze komentarze!

Rafting Gangesem - Rishikesh

2010-03-12T16:27:00.001+01:00

Autobusem nocnym, tym z grajaca glosno muzyka, dojechalismy przed switem do Haridwaru. Planowalismy poswiecic jeden dzien na jego zwiedzenie, a nastepnie przejazd do oddalonego o 25 km duzo mniejszego Rishikeshu.
Wiedzielismy o zblizajacym sie wielkiem swiecie, ktore odbywa sie raz na dwanascie lat, na ktore sciagaja tlumy liczace milion osob. Ania bardzo chciala trafic na to swieto, bo to niezwykle wydarzenie i ciekawym przezyciem byloby zobaczenie takiej masy pielgrzymow. Ja bardzo na to wydarzenie nie chcialem grafic, bo nie lubie mas lidzkich, a juz szczegolnie w ilosciach uniemozliwiajacych znalezienie taniego noclegu. Okazalo sie, ze jestesmy dwa tygodnie przed. Trafilismy za to na inne swieto - festiwal kolorow. To taki tutejszy odpowiednik naszego lanego poniedzialku, tyle ze zamiast wody uzywa sie tu proszku sluzacego zwykle do robienia kolorowych wzorow na materialach lub skorze (czesto spotyka sie odcieskane kolorowymie pieczeciami wzory przypominajae nieco tatuaze).

W kazdym razie dlugim zbiegiem niezwyklych przypadkow i okolicznosici znalezlismy sie w Rishikeshu w ladnym hotelowym pokoju z lazienka i wodokiem na Gandes, ktory ma tu kolor zielony, moze lazurowy. Otoczony jest stromymi zboczami gor, z rzadka poprzecinanymi serpentynami.

Ani od dawna marzyl sie rafting, za mna zas stale chodzi chec porzadnego gorskiego trekkingu. Poszlismy wybadac temat do jednej z bardzo wielu agencji oferujacych tego rodzaju uslugi. Czterodniowy trekking kosztuje zawrotna sume 7 tys. rupii (nasz nocleg hotelowym pokoju z lazienka z goraca woda i widokiem na Ganges kosztuje 200 rupii), ale dwuipolgodzinny rafting (+ dojazd jeepem) kosztowal tyle, co nasza dniowka zywieniowo-noclegowo-transportowa. Postanowilismy przeliczyc raz jeszcze budzet, bo mimo wszystko to dosc ciekawe i nowe dla nas rpzezycie. Byl pierwszy marca, wiec liczenie poszlo latwiej - zakonczyl sie wlasnie drugi miesiac liczac od momentu, gdy rozpoczelismy zagraniczny etap naszej podrozy.

W tym czasie przejechalismy przez Slowacje, Wegry, Serbie, Bulgarie i Turcje, nastepnie przez 10 dni zwiedzalismy Syrie (to maly kraj, wiec ten czas byl wystarczajacy), a teraz od ponad miesiaca poznajemy rozne zakatki polnocnych Indii, do ktorych musielismy wleciec z Syrii (przez Zjednoczone Emiraty Arabskie), z powodu bradu mozliwosci otrzymania wiz do Iranu i Pakistanu.
---
Z braku czasu opis budzetu zamieszcze w innym poscie, lub uzupelnie ten. W kazdym razie udaje nam sie miescic w ustalonym limicie zaplanowanych na dzien srodkow. Na granicy limitu ;)
---
Zdecydowalismy zatem, ze skoro odmawialismy sobie kupowania pamiatek itp. to teraz mozemy sobie pozwolic na rafting.

O umowionej porze zjawilismy sie pod biurem, skad zostalismy przewiezieni (m.in. przez most wiszacy - dla pieszych) motocyklami na miejsce spot ktorego ruszal jeep. Tym pojechalismy pod inne biuro - zaladowalismy wielki ponton i reszte ludzi na tyl, a nastepnie dlugimi serpentynami gorskich drog dotarlismy na miejsce startu (kilkanascie km).

Wyladowalismy sprzet, dostalismy kapoki, kaski i pagaje. Rzeczy wartosciowe i malo odporne na wode wlozylismy do specjalnej wodoszczelnej torby, a buty (sandaly) zebrane razem zostaly nawleczone na line i przymocowane do pontonu.

Po krotkim, acz waznym wstepie merytorycznym zawierajacym m.in. podstawowe komendy oraz zasady bezpieczenstwa (zarowno dla tych w pontonie jak i dla tych co sie znalezli poza) zajelismy przydzielone nam miejsca i ruszylismy.

Juz na pierwszym uskoku (rapid - nie wiem jak to przetlumaczyc na nasze) nam sie podobalo i bylismy dosc mokrzy. W dodatku nasz sternik (instruktor) mial silna osobowosc i potrafil dodac emocji tam, gdzie normalnie by ich brakowalo.

To nie my, ale tedy tez tak wlasnie plynelismy :)

Wlywalismy w najwieksze fale, jakie udalo nam sie znalezc (max. 3+ w jakiejs skali), po czym w miejscu o wolniejszym nurcie padla komenda 'wszyscy za burte'. W pierwszej chwili wzielismy ja za podpuszczenie nas, bo niby po co? Ale ze i tak bylismy mokrzy, wyskoczylismy wprost w nurt Gangesu.

Zabawa byla przednia, a humory dopisywaly

Po pewnym czasie wdrapalismy sie znow do pontonu (co nawet na spokojnej wodzie proste nie jest), by za chwile wysiasc z nieo na 'czaja' - tutejsza herbate.

Po krotkim odpoczynku i jako takim ogrzaniu sie poplynelismy dalej do miejsca wysiadki w poblizu naszego hotelu.

Nasze wrazenia? Bardzo pozytywne! Bo chociaz chcielibysmy jeszcze wieksze 'rapidy' i czesciej, to jednak jak na pierwszy raz to i te zupelnie wystarczaja, instruktor byl profesjonalista i z poczuciem humoru, no i poplywalismy sobie w Gangesie, o czym tez juz myslelismy od pewnego czasu.

Zatem kolejne marzenie zostalo zrealizowane, teraz przyszedl czas, by zrobic sobie ladny trekking nie placac za niego astronomicznej kwoty.

Jallianwala Bangh - miejsce masakry z czasow Gandhiego

2010-03-08T17:36:00.002+01:00

Bedac a Amritsarze odwiedzilismy miejsce masakry, jakiej dokonal jeden z brytyjskich oddzialow na pokojowo zebranych obywatelach Indii roznych wyznan. Wydarzenie to znalem z filmu Gandhi, oraz z jego autobiografii.
Wydarzenie to mialo miejsce w 1919 roku. Jeden z brytyjskich dowodcow nakazal otworzenie ognia do ludzi otoczonych zewszad murem. Plaski teren urozmaicala jedynie kilkumetrowej srednicy studnia, do ktorej w ucieczce przed kulami wskakiwali hindusi majac nadzieje na przezycie. Wylowiono z niej 180 cial. W masakrze trwajacej 20 minut ciaglego ostrzalu gineli zarowno mezczyzni, jak i kobiety i dzieci.

Do dzis widac, wyraznie zaznaczone na murze slady po pociskach.